Κανείς δε ξέρει..

Ξέρω πως μια μέρα η νοθευμένη πανούκλα θα βγεί από μέσα σας
και σα βεντούζα θα κολλήσει πάνω μου και θα με ρημάξει.

Μα κάνω λάθος να σκέφτομαι τις μέρες που θα'ρθουν.
Χωρίς λεφτά, όρεξη, αγάπη επαναλαμβάνω την δοκιμασμένη
συνταγή της ζωής μου.
Τη γλυκιά μου παρακμή.

Είμαστε κιόλας νεκροί πρίν γεννηθούμε.
Έχουμε κίολας φύγει πρίν φτάσουμε.
Κι όλα αυτά στη προσπάθεια μας ν'αγγίξουμε μια αιωνιότητα.

Συλλογίζομαι το πόσο μικρή είναι η ανθρωπότητα στο άπειρο.
Συλλογίζομαι πόσο μακριά είμαι απο την ευτυχία.
Πόσο μακριά είναι η ευτυχία από μένα.

Μοιάζω μικρή- πολύ μικρή απέναντι στη σοφία, 
είμαι ένα ανόητο παιδί που απλά θέλει να παίξει.
Είμαι ένα μικρό παιδί που τρέχει πίσω απο το παρελθόν,
λαχανιάζει, σκουντουφλάει, σηκώνεται, ξανατρέχει.

Κι ίσως τώρα το μικρό παιδί μεγάλωσε κι ο χρόνος το πονάει.
Στη πλάτη του σέρνει όσα δε μπόρεσε να φωνάξει.

Ο καπνός που τυλίγει το ζεστό δωμάτιο, η καρέκλα που τρίζει,
η συνειδησή μου βουλιάζει,χάνεται.

Θέλω να ξαπλώσω στο έδαφος και να ξεχάσω.
Θέλω το παιδί να γυρίσει πάλι μέσα μου.
Κλείνω τα μάτια κι ακούω το παιδί που κλαίει, μα δε το ακούει κανείς.

Ανοίγω τα μάτια κι έχουν φύγει όλοι.
Έχεις φύγει κι εσύ, καιρό τώρα.
Πια δε μπορώ να σε ακούσω- είσαι αθεράπευτα γυμνός απέναντι στο χρόνο.


Ίσως να μην γνώρισα ποτέ τον εαυτό μου,
ίσως να μην αγάπησα ποτέ μου τη μετάβαση των άλλων μέσα μου.
Ίσως να πέφτω πιο βαθιά, ίσως να κουράστηκα στην αδράνεια μου.
Ίσως αυτό που είμαι να μην είναι τίποτα περισσότερο απο ένα ψέμα.
Και το ψέμα να μην είναι τίποτα περισσότερο απο τον εαυτό μου.


Αυτό είναι λοιπόν το τέλος του μυστηρίου.
Είμαι ένα ψέμα που ζει σ'ενα ψευτοδυάρι, διαβάζει ψευτοφυλλάδες
και ψευτοστοχάζεται.


Ζω στο ψέμα μου κι ανάβω τσιγάρο.

Άσμα απο το χάος

Έχω χάσει όλα τα κομμάτια του παζλ
και δε μπορώ να βρώ την άκρη.

Για ποιά αγάπη μου μιλάτε;
Για ποιά κατανόηση;

Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να κρατάνε για πάντα.
Σου κλείνουν τη πόρτα κατάμουτρα.
Τι κάνεις; Καμία απάντηση.

Και τώρα ψάχνω τρόπο να φύγω απο'δω,
έστω και λίγο.
Κάποιος μαλάκας είπε κάποτε πως όλα
θα πάνε καλά.
ΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΠΑΕΙ.

Και τώρα θα φύγω, φέρωντας εις πέραν
την τελευταία αποστολή.
Να τραγουδήσω τραγούδια γενεθλίων
και ευχές.

Όταν πεθάνω θα εκφωνηθούν επικήδειοι
συμπάθειας. Θα λένε όλοι,
"όσο ζούσε, βοηθούσε και αγαπούσε τον άνθρωπο.
Ελαφρύ να 'ναι το χώμα.". Τρεία δάκρυα και πίσω στις τρύπες τους.

Γαμούσε καλά όσο ζούσε.
Ήταν καλό κορόιδο οσο ζούσε.
Το θύμα.
Τουλάχιστον πήραμε όλοι ενα κομμάτι της.
Και τώρα το τρώνε τα σκυλιά.
Καλός μαλάκας ήταν το κορίτσι,
τη πονέσαμε αρκέτα
- ΑΛΛΑ- 
να 'ναι καλά εκεί που είναι.

Ε ώρα σας καλή λοιπόν,
πάω και εγώ να βρώ κάτι να αποκαλώ σπίτι.
Το δρόμο; Το παγκάκι;
Δε ξέρω.
Δε χρειάζεσαι πάρα πολλά.
Παρα μόνο το φεγγάρι και λίγο νερό
μέχρι να μου το δηλητηριάσετε κι αυτό.

Ζαν Ζενέ

Αν πέσεις , θα σου εκφωνήσουν τον πιο συμβατό επικήδειο : βάλτος από χρυσάφι κι αίμα , τέλμα όπου το ηλιοβασίλεμα … μην περιμένεις τίποτ' άλλο . Το τσίρκο είναι όλο συμβατικότητες .

And I feel like I'm breaking up but I wanted to stay..

Μακάρι να 'ξερες πόσο πολύ χαμογελάει το φεγγάρι κάθε φορά που ακούει την ανάσα σου.

 

Άτιτλο

Νιώθω το κεφάλι μου να παγώνει.

Η μέση μου λυγίζει.

Τα κύτταρα θρηνούν.

Φοβάμαι να σε ψάξω,

φοβάμαι να σας δω.

Γύρνα πίσω και γνέψε μου

για ηλιοστάλαχτες στιγμές.

Θα τρέξω να απολογηθώ

για την άρνηση του χθες.

Φοβάμαι.

Πονάω.

Λυγίζω.

Παραιτούμαι; Δε ξέρω τίποτα πια.

'Ο,τι απέμεινε απ'τη τρέλα.

Ψάχνω με τις κόρες των ματιών μου μουχλιασμένες,
ενα μικρό ανοιχτό παράθυρο.
Ψάχνω με τ'αυτιά μου ματωμένα απ'τα λόγια,
μια χορδή που πετάχτηκε στα σκουπίδια, να τη φιλήσω..
Ψάχνω με τα πόδια ρημαγμένα,
τα μονοπάτια με τους κρίνους.

Τα μπαλκόνια βρώμισαν, οι πλατείες ρημάξανε.
Φτύνω κατάμουτρα το θεό της τρέλας!
Με διέλυσες δαίμονα, με νίκησες!

Προσπαθώ να πετάξω μα το κεφάλι μου φιλάει το ταβάνι που με πλακώνει.
Που είναι η ελευθερία;
Αν έχει πεθάνει, τότε η κηδεία θα είναι ένα ασταμάτητο γλέντι.
Είμαστε όλοι σκλάβοι, ας πιούμε σ'αυτό.

Ελευθερία σημαίνει να μη φοβάσαι.
Ποιός δε φοβήθηκε το θάνατο; Κανείς.
Είμαστε δήμιοι μιας αυτούσιας λαχτάρας για φως και τελικά
αυτό που μένει είναι τα μικρόβια μιας ξεπλυμένης αθωότητας.

Είμαστε τα μικρόβια μιας ξεχασμένης ανάσας.
Είμαστε η μολυσμένη στάχτη ενός γέρου σακάτη.
Είμαστε τα αποφάγια της λαίμαργης γάτας που κατασπαράζει τα κορμιά μας.

Πολύφημε Οδυσσέα, δείξε μου το δρόμο για την Ιθάκη μου.
Ο κόμπος στο λαιμό μου, πέτρα στη σπηλιά μου, ω Δαιμονά μου σκοτωσέ με!
Αν δε μπορώ να γιατρέψω τη καρδιά μου, τότε θάψε με στο κελί της αρρώστιας μου.

Ξάφνου κάνει κρύο στο καυτό μου μέτωπο, θάνατος και γατριά ίσως είναι αδέρφια.
Λεπίδι στο λαρύγγι μου, μη μ'αγκαλιάζεις.
Η σαπίλα μ'έθρεψε, τη μέρα της νάρκωσης.

Τα σκουλήκια στήνουν ξέφρενο χορό στο πάτο μου, χορεύουν της τρέλας το ρυθμό.

Μη τρέχεις μακριά ψυχή μου, σ'αγαπάω.
Μη τρέχεις μακριά εαυτέ μου, βοηθησέ με.

Αυτή είναι η απολογία μου. Αμάρτησα.
Αγάπησα όλους τους τυφλούς, έβγαλα τα μάτια μου.
Κόσμε συγχωρεσέ με.
Σφίξε με στην αγκαλιά σου Όμορφη πόλη. 
Πόλη που με γέννησες, μη με λυπάσαι, θα πεταχτεί η λέπρα.

Ουρανέ και γη, πίνω στην υγειά σας.
Μείνετε κοντά και ενωθείτε για να με σκεπάσετε.
Τα μονοπάτια είναι δύο:
Πανηγύρια με σχιζοφρενείς κουτσούς.
Ποιήματα με νεαρούς ταξιδιώτες.

Παίρνω το τρένο της γιορτής.
Αντίο σακάτη εαυτέ μου, μείνε στο πάτο της σήψης.
Αντίο.

I said: "kiss me, you're beautiful

these are truly the last days".

You grabbed my hand and we fell into it like a daydream 

or a fever.

We woke up one morning and fell a little further down - 

for sure it's the valley of death.

I open up my wallet and it's full of blood.. 

Μαύρο

Μαύρα είναι τα χέρια μου,

μαύρη κι η νύχτα που ετοιμάζομαι για νιάτα.

Μαύρο το ποτήρι που θα θολώσω τη πικρά μου στο αλκόολ,

μαύρος ο σίφουνας που ουρλιάζει εδώ χάμω.

Το τρένο του ταξιδιού με περιμένει,

μα εγώ τρέχω να βρώ εσένα,

μαύρε μου γαλαξία,

μαύρη φλέβα και χρυσή.

Η μουσική ηχεί ακόμα,

3-4 περαστικοί περιμένουν τη φυγή τους,

λεωφορεία φεύγουν κι έρχονται,

πόρτες που ανοιγοκλείνουν.

Τα μάτια μου διψάνε να σε ανταμώσουν,

δε με μέλλει τίποτα,

μόνο να χωθώ στο πόνο σου και να τον γλυκάνω.

Ζητάω μονάχα τη μορφή σου, σ'αυτές τις ασάλευτες μέρες.

Φοράω καλά τη μάσκα του παλιάτσου,

κρύβω καλά το πόνο,

σε κουτιά, ποτήρια, παγκάκια, τσιγάρα..

Ντροπή μου να μη βγαίνει ενα χαμόγελο,

είμαι δούλη του χαμού μου.

Τι απέγινε εκείνο το βράδυ που δεν χορταίναμε ο ενας τον άλλο;

Τι απέγινε το βρώμικο δωμάτιο που γέμιζε πατημασιές και νότες;

Τι απέγινε η κιθάρα σου άραγε; Νιώθω πως έχω αιώνες να την αντικρύσω.

Τι απέγινε το μαύρο σου καπέλο που σε προστάτευε;

Το μαύρο μου κεφάλι θρυμματίζεται.

Η μάυρη μου καρδιά φλέγεται.

Τα μάυρα μου βλέφαρα κλείνουν.

Που είσαι; Δε πάει καιρός που σε 'χασά, μα νιώθω το φορτίο του πόνου στα σωθικά μου.

Που είσαι; Δε πάει καιρός που δε σ'άκουσα και το τέλος κάθεται χαμογελαστό στα πόδια μου.

Αν με νιώθεις κι αν μ'ακούς, μην αφήσεις το δαιμόνιο να σε φάει.

Δώσε μου απλά μια νότα και θα σου τραγουδήσωω για μέρες αθωότητας κι αγγέλους.

ΕΡΩΤΙΚΟ (;)

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΓΚΑΣ.

ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ΦΑΡΣΕΣ, ΣΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙ ΤΡΕΧΩΝΤΑΣ,

ΣΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΣΕ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΡΗΣ ΚΑΙ

ΔΕ ΚΑΝΕΙ ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ.

ΤΡΕΛΟ ΤΥΠΑΚΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΛΟΙΠΟΝ.

ΣΕ ΠΑΙΔΕΥΕΙ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΟΝ ΧΑΖΕΥΕΙΣ,

ΑΥΤΟΣ ΣΕ ΕΜΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΥ ΤΟΥ ΓΕΛΑΣ.

ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΙΝΕΙΣ ΤΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΓΟΥΛΙΑ ΜΕ ΠΑΘΟΣ,

ΝΑ ΠΕΤΑΣ ΤΗΝ ΟΜΠΡΕΛΑ ΣΟΥ ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ ΒΑΤΡΑΧΙΑ,

ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣ ΑΝΑΠΤΗΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΩΤΙΣΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΟΤΑΝ ΓΥΡΝΑΣ ΑΠ'ΤΑ ΜΕΘΥΣΙΑ.

ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΡΩΣ ΤΟΥΡΤΑ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ,

ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙΣ ΤΙΣ ΛΑΣΠΕΣ ΤΩΝ ΠΑΠΟΥΤΣΙΩΝ ΣΟΥ ΜΕ ΜΠΑΤΟΝΕΤΑ.

ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΑΔΙΖΕΙΣ ΣΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΔΙΧΩΣ ΦΩΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΡΑΖΕΙΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΑΝ ΔΙΨΑΣΜΕΝΗ ΣΚΝΙΠΑ ΠΟΥ ΔΙΨΑΕΙ ΓΙΑ ΦΛΕΒΑ.

ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΛΑΣ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ ΠΟΥΠΟΥΛΑ,

ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΕΝΑ ΠΑΠΛΩΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΕΠΑΣΕΙΣ.

ΕΡΩΤΑ, ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΓΚΑΚΟΣ ΤΕΛΙΚΑ.

Να περιφέρεσαι στη τρέλα, αναζητώντας τη λέξη, το στίχο, τη ζωή..

Αν δε βγει από μέσα σου με ορμή
σε πείσμα όλων
μην το κάνεις
αν δεν έρθει απρόσκλητο απ’ την καρδιά
κι από το μυαλό
κι από το στόμα
κι από τα σωθικά σου
μην το κάνεις

κάντο μονάχα όταν νιώσεις
πως αν δεν το κάνεις
θα τρελαθείς
θ’ αυτοκτονήσεις
ή θα σκοτώσεις
αλλιώς μην το κάνεις

αν δε νιώσεις πως ο ήλιος σου
καίει μέσα σου τα σπλάχνα
μην το κάνεις

όταν στ’ αλήθεια έρθει η ώρα
κι έχεις το χάρισμα
θα γίνει από μόνο του
και θα συνεχίσει να γίνεται
ώσπου να σβήσει
ή να σβήσεις
άλλος τρόπος δεν υπάρχει
δεν υπάρχει
δεν υπήρξε ποτε.

 C.Bukowski

THE CRAMPS BABY!

My life according to... The Cramps

Using only song names from ONE ARTIST, cleverly answer these questions. Pass it on to 15 people you like and include me. You can't use the band I used. Try not to repeat a song title. It's a lot harder than you think! Repost as "My life according to (band name)."

Pick your artist: Cramps

Are you a male or female : human fly

Describe yourself: the strangeness in me

How do you feel: can't hardly stand it

Describe where you currently live: aloha from hell

If you could go anywhere where would you go: i wanna get in your pants

Your favourite form of transportation: mystery plane

Your best friends are: sinners

What's the weather like: sunglasses after dark

Favourite time of day: blue moon baby

If your life was a TV show, what would it be called: beautiful gardens

What is life to you?: domino

Your current relationship: love me

Your fear: can't find my mind

What is the best advice you have to give?: let's get fucked up

Thought for the day: everything goes

How I would like to die: eyeball in my martini

My soul's present condition: strange love

My motto: wilder wilder,faster faster

Χάρτινες βαρκούλες

Αναζητώ κάθε βράδυ, κάθε φορά που ακούω τον αέρα

να μου χτυπάει το τζάμι, εκείνο το τοσοδούλι άστρο

που θάφτηκε στα βάθη κάθε ωκεανού, κάτω απο τη λήθη μας.

Αναζητώ το όλο και το ολότελα μιας συνουσίας λαμπερής,

παρέα με πληγωμένα όστρακα και πεταλίδες,

με κάθε κομμάτι του βυθού μου,

που το χρώμα του έχει μια λάμψη μαγνητική.

Ζήλεψα τη θάλασσα και τους ταξιδευτές της,

κάθησα στο βράχο της συνείδησης.

Είδα χάρτινα καραβάκια να περνάνε και γλάρους

να χορεύουν στα κύμματα του εγω μου.

Αναγνώρισα καπετάνιους που ούρλιαξαν για ταξίδια δίχως γυρισμό

και βούτιξα στα νερά που μου θύμισαν τον μόχθο μου γι'αγάπη.

Μάντεψα πως τα ψάρια έξω απ΄το νερό, δεν σπαρταράνε για ύδωρ.

Τρεμουλιάζουν επειδή αντίκρυσαν την μεγαλοπρέπεια του Ήλιου,

την ομορφιά του φωτός και τους ήχους της στεριάς.

Μα τω Θεό, αν μπορούσα ν'αγγίξω έστω και δύο σταγόνες ηλιαχτίδας,

τώρα θα ήμουν στους αιθέρες.

Αν μπορούσα έστω και λίγο ν'αγγίξω τον έρωτα και την επιθυμία, θα έδινα ζωή

σε κάθε χάρτινη βάρκα με ναυαγούς πολιορκημένους απ'τα κύμματα.

Μα η ζωή μου είναι στη στεριά;

Ο βράχος είναι άγριος, τα πόδια μου πονάνε.

Το πρωινό που φεύγει, ο ήλιος που χάθηκε για να 'ρθει το φεγγάρι.

Να με φιλήσει στο ηλιοκαμμένο μου μέτωπο.

Να ησυχάσει κάθε έγκαυμα κι αποκαϊδι της ιεροτελεστίας.

Θέλω να ξεχύνομαι στα έγκατα των θαλασσών,

παρέα με καπετάνιους εραστές και πάντα βρεγμένα μαλλιά

απο τις βουτιές στις γιγάντιες σταγόνες της γαλήνης.

Ξυπόλητη και λερωμένη, να μην με νοιάζει η τρικυμμία και το ναυάγιο,

παρά μόνο η άμμος στα μαλλιά μου, το κοχύλι στην ακρογιαλιά,

το πανί που δεν θα σκιστεί ποτέ.

Και τελικά να φτάσω στην χώρα των χαμένων εραστών,

να σου φιλήσω τα χέρια,

να σε αγγίξω.

Κι όταν το φεγγάρι μας χαμογελάσει, να το κοιτάμε υπνωτισμένοι,

στον ίδιο βράχο, δύο σώματα,

παρέα με τις χάρτινες βαρκούλες μας κι ενα μπουκάλι γεμάτο όνειρα.

Το νόμισμα της τύχης

ΣΕ ΕΣΩΣΑ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕΣ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ.

ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΡΜΑ ΣΟΥ, ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ.

ΟΤΑΝ ΕΙΠΕΣ ΜΩΡΟ ΜΟΥ, ΟΤΙ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ,

ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΑ: "ΔΥΟ" ΚΙ ΕΙΠΕΣ ΠΩΣ ΕΧΩ ΔΙΚΙΟ.

ΤΕΛΙΚΑ Η ΤΥΧΗ ΗΤΑΝ ΜΑΖΙ ΜΟΥ. ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΩ

ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ, ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕ.

ΣΤΟ ΕΙΠΑ ΚΙ ΕΧΤΕΣ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΠΗΣΗ. ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΟΙΚΤΟ ΠΟΤΕ ΜΟΥ.

ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ. ΡΕΥΣΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ. 

ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΥΡΕΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΚΙ Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΚΑΙ ΝΕΚΡΗ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΤΟ ΠΟΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ, ΝΙΩΘΩ ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΤΥΛΙΓΜΕΝΗ ΜΕ ΜΙΑ ΖΕΣΤΗ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΚΙ ΕΣΤΩ ΓΙΑ 10 ΔΕΥΤΕΡΑ, ΣΤΙΣ 00:36 ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ, ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΚΥΛΑΕΙ.

Στον Π.

Τον είδα εκεί στο κρύο έδαφος να σκορπιέται, να μαστιγώνεται, να φτύνει το σήμερα.
Προσπάθησα να τον σηκώσω απο κει, αλλά η ψυχή του είχε υπνωτιστεί, δεν σάλευε.
"Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;". Καμία απάντηση.
"Γιατί πάλι; Γιατί;". Καμία κίνηση, κανένα βλέμμα.
Δηλητηριάζεις το σώμα σου και την καρδιά σου. Είσαι γοητευτικά μονάχος αλλά και σπαρακτικά άδειος απο ενέργεια. Το σώμα γερνάει αλλά η ψυχή μένει ζωντανή. Που έχασες την δικιά σου;
Ξεσκέπαστο και γυμνό σε έβλεπα να βαδίζεις μέσα στον κόσμο τον πολύ, μέσα στα γέλια και τον χορό, γεμάτο μασκαράδες και τρελούς, γεμάτο εραστές και μεθύστακες. Έκανες κύκλους πρίν πέσεις με κατάνυξη σαν το κρασί που ρίχνεις στο ποτήρι σου. Κι όταν τελικά κουράστηκες και προσπάθησες να βρείς τα λογικά σου, βούλιαξες σε λύθαργο.
Σου κάψανε τα χέρια αλλά η φωτιά δεν έκανε τη δουλειά της. Για λίγο σε ξύπνησε και μετά βυθίστηκες και πάλι. Δεν έχω αυταπάτες, ξέρω οτι πεθαίνεις. Όπως κι όλοι.
Θυμάσαι που μου λεγές μωρό μου οτι ψάχνεις λίγη εγωιστική γαλήνη; Μάλλον δεν την γυρεύεις σωστά.Όταν μου λεγές πως θα κρατηθείς μωρό μου, δεν έψαξες καν ενα χέρι βοηθείας. Όταν έλεγες μωρό μου πως η μουσική σε κρατάει ζωντανό μάλλον δεν πάτησες γερά πάνω στις νότες.
Κι όταν μιλάς, ξέρω πως πασχίζεις να φωνάξεις. Κι όταν σωπαίνεις ξέρω πως είναι γι αυτό. Ίσως να πρέπει να κάνεις την αφωνία που έλεγες. Και πάλι θα ξέρω τι λες.
Κι αν θες να πιείς για κάτι, πιες για σένα, όπως έκανε κι ο αγαπημένος μας παλιόγερος. Κι ίσως να μην γεμίσουν μόνο οι χωματερές και τα νεκροταφεία. Μπορεί να γεμίσεις κι εσύ.
"Είμαι ακόμα νέος, όσο κι η φωτιά που καίει τώρα"

Moυ αρέσει:

-μια βόλτα δίχως προορισμό
-να σκέφτομαι
-να γελάω
-να ακούω μουσική
-να βρίσκω τραγούδια που μου γαργαλάνε τη ψυχή
-να πίνω κρασί με την Άννα
-να με αγκαλιάζει η φύση
-να διαβάζω
-να περπατάω στην Πλάκα με το παρεάκι :)
-να ανοίγω τις σκέψεις μου σ'ενα κομμάτι χαρτί
-να μαθαίνω
-να κάθομαι χάμω
-να μιλάω με την Ηρούλα στο τηλέφωνο
-να εκπλήσσομαι
-να έχω όνειρα
-να ανοίγω δρόμους
-να περπατάω χέρι χέρι με τον Πέτρο και το Μήτσο στη Βασ. Σοφίας
-να ξεσπάω όταν πρέπει
-να μου χαμογελάνε
-να βγάζω παρατσούκλια
-να βλέπω τη Χριστίνα χαρούμενη
-να.. με αγαπάνε
-να τρώω δημητριακά
-να χαζεύω έργα τέχνης
-να ακούω βιολιά
-να μην είμαι μόνη
-να κοιτάω τον ουρανό
-να περπατάω στη βροχή
-να με θεωρούν τρελή
-να μη βάζω όρια
-να σβήνω το τελευταίο μου τσιγάρο με χαμόγελο
-να μιλάω στο δρόμο
-να βρίζω
-να αρέσει στην Άρτεμις να μην δίνει σημασία
-να μην είμαι δειλή
-να μιλάω με τον Φινέτσα
-να βλέπω τη φωτιά
-να ακούω τη Γκλόρια να γελάει
-να μην με νοιάζει ο χρόνος
-να αγαπάω το σκοτάδι μου
-να ακούω Cure
-να σκέφτομαι πόσο ωραίο είναι να είσαι ερωτευμένος με όλους
-να βλέπω χρώματα
-να πετυχαίνω την Ελένη και την Ειρήνη στου Χασάν
-να είμαι μαζί σας
-να τελιώσω αυτή τη γαμολίστα


Μου αρέσει να αγαπάω.. μου αρέσει να ζω..

ΚΑΘΑΡΣΗ.

Ο κόσμος σε φόβισε γιατί ήταν θαμπός.
Όταν τον πρωτογνωρίσες σου χαμογέλασε, περίμενες να τον κατακτήσεις γιατί είσαι νέος και διψάς για ζωή.

Γεννιόμαστε σαν ηλιαχτίδες και πεθαίνουμε σαν χιόνι.
Αλλάζουμε κανάλια στη τηλεόραση και νομίζουμε πως αλλάζουμε καταστάσεις. "Ωραίο όνειρο".
Τα πρόσωπα αλλάζουν αλλά η πληγή δεν έχει επουλωθεί. Τα γέλια σε τυλίγουν αλλά τα δάχτυλα δεν έχουν στεγνώσει απο τα δακρυά σου.

Στη κατσαρόλα με τη λάσπη, έχεις τη μεγαλύτερη μερίδα και εσείς συνεχίζετε να μην μας κοιτάτε.

Επιλέγεις τους κρύους δρόμους αλλά πάντα γυρνάς γύρω απο τη φωτιά. Το κουφάρι σου γερνάει. Γιατί νεκρός γεννιέσαι και περιμένεις να γεννηθείς ξανά. Πάντα γύρω απο το κύκλο της φωτιάς.
-Δώσε μου ενα τσιγάρο. Δώσε μου και μια φωτιά. Τα χέρια μου είναι μαύρα αλλά η καρδιά μου καθαρή.
-Δώσε μου μια στάλα. Δώσε μου και ενα πηγάδι. Θα θαφτώ εκεί μέσα μόνο όταν σβήσει η φωτιά.
-Δώσε μου μια στάχτη. Δώσε μου και ενα πτώμα. Θα τα φιλήσω και θα φύγουμε μακριά.

Χάος και φόβος. Θα ξαναγυρίσω στη φωτιά. Είμαι ακόμα εδώ.
Για σας είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Για την άμαξα είμαι ένας κρίκος.

-Φύγε απο'δω. Αυτό το αύριο δεν είναι για σένα.
-Πλήρωσε αλλιώς δεν παίρνεις τίποτα.
-Μην φωνάζεις, μην ενοχλείς. Μην αισθάνεσαι,είσαι παράνομος όταν αισθάνεσαι.
-Μην κοιτάς, μην σκέφτεσαι. Τα φτερά σου κρύβουν τον πάτο μας.
-Μην ονειρεύεσαι. Θα γίνουμε ο εφιάλτης σου.

Γίνατε ο εφιάλτης μου και το σώμα μου κρυώνει. Γίνατε ο εχθρός μου, το σπαρακτικό μου κομμάτι. Ο κλειστός μου δρόμος, οι πύλες με στιγματίζουν. Πόσο πολύ θέλω να σπάσουν οι αλυσίδες. Δεν σπάνε οι γαμημένες, δεν γίνονται κομμάτια, δεν λυγίζουν, δεν πληγώνονται, δεν πονάνε.

Καταχρήσεις,γέλια,μοναξιά.
Πόνος,δάκρυα,χάος.
Κι είσαι ακόμα καθαρός.


"Be a world child from a circle before we all go under. And fade out and fade out again.."

Στο δικό μου ταξίδι, θέλω να ρθείς κι εσύ.

"Μου λείπεις. Θέλω να ρθείς αργά το βράδυ και να μου πεις οτι αυτό που ζούμε, το κεντάμε μαζί.
Θέλω να μου απλώσεις το χέρι και να μου πεις πως όλα είναι καλά φτάνει να τα ζούμε μαζί.
Είναι όμορφα τα μάτια σου, είναι σαγηνευτικό το χαμόγελο σου, είναι δροσιά τα χέρια σου.
Είσαι η στάλα που συμπληρώνει την τελετή της βροχής. Είσαι ο ήχος που με τρομάζει τα βράδια και το μαξιλάρι που με αγκαλιάζει όταν σε σκέφτομαι. Είσαι το φως όταν τα πεζοδρόμια μοιάζουν μαύρα, είσαι η μουσική όταν χρειάζομαι συντροφία. Είσαι ο αέρας που μου ψυθιρίζει να συνεχίζω να πολεμάω, είσαι το πρωινό που μοιάζει αυτοκρατορικό. Είσαι η σαγήνη στον εαυτό μου, είσαι τα ποιήματα που θα γράψω.
Είσαι το παν και το ολότελα, είσαι το σωστό και το θέλω. Είσαι το πλοίο και το φεγγάρι, είσαι ο άνεμος και το σύννεφο. Είσαι η δράση και η αντίδραση, είσαι το σπίτι που πάντα ήθελα να κατοικήσω, οι χώρες που πάντα ήθελα να ταξιδέψω. Είσαι το αγαπημένο μου τραγούδι, είσαι η γοητεία του απαγορευμένου.
Είσαι όλα αυτά και είσαι η ελευθερία που θέλω να έχω πάντα στη τσέπη μου."

Αυτό που σας λείπει είναι το ρομάντζο στη ζωή σας. Βάλτε όση πιο πολλή φαντασία μπορείτε και νιώστε την παιδικότητα που χάσατε στο ζενίθ.  Χαμόγελα χρειαζόμαστε και θα βάλουμε κι εμείς ένα τουβλάκι στο είναι και το τίποτα.

Λασπωμένη Πραγματικότητα

Στοχεύω με το τόξο μου το μέλλον κι ονειρεύομαι.
Πορεύομαι στους γεμάτους κίνηση δρόμους, μιλάω με ανθρώπους καλούς και αγαθούς
στην όψη μα καταβάθως υποπροϊόντα μιας σαθρής και σάπιας κοινωνίας.

Εσένα θέλουμε στους δρόμους. Εσένα με το απλανές βλέμμα που υπνοτίζεσαι απο
τη λάσπη της τηλεόρασης. Εσένα που ζείς για να δουλεύεις και δουλεύεις για να ζείς.
Και απλά...ΦΟΒΑΣΑΙ.
Εσένα που κάθε σου βήμα στοιχίζει όσο ένας μήνας για μένα και που έχεις το χρήμα στο
προσκεφάλι σου.
Εσένα που η ζωή σου περιβάλλεται απο τέσσερις τοίχους και ψόφια ιδανικά.

Εσάς που μας σκοτώνετε κάθε μέρα με λόγια προπαγανδιστικά.
Εσάς που φοβάστε την αλήθεια και προτιμάτε το ψέμα πασπαλισμένο με χρυσόσκονη.
Εσάς που φοβάστε να ξεπεράσετε τα όρια του εαυτού σας και που δεν διεκδικείτε.

Εσάς που μας κλείνετε σε φυλακές.
Εσάς που μας χτυπάτε επειδή έχουμε φωνή.
Εσάς που μας κατατάσσετε ως εχθρούς.

ΕΜΕΙΣ..οι εραστές της ζωής, θέλουμε ΕΣΑΣ τους εραστές του χρήματος και της εξουσίας.
Πάτα το κουμπί της τηλεόρασης σου και νιώσε τη δύναμη της ζωής.
Όσο αισθάνεσαι σκλάβος, τόσο πιο πολύ γίνεσαι.
Μη φοβάσαι να πολεμάς. Ο πόλεμος με τον εαυτό σου είναι το πιο οδυνηρό χάος.

Wonderwall.

Είναι μαγευτικό να βλέπουμε καθημερινά ανθρώπους που δεν γνωριζουμε αλλα παρολ'αυτά να είμαστε πεπεισμένοι οτι τους ξέρουμε όλη μας τη ζωή.Έτσι έγινε κι εχτές..
Δεν ξέρω καν το ονομά σου κι όμως ξέρω τόσα για σένα. Τα πιο ωραία μάτια- το πιο ωραίο ηλιοβασίλεμα του κόσμου. Αυτό μου φτάνει λοιπόν!
Πόσους ανθρώπους έχουμε συναντήσει, τους περνάμε αδιάφορα, τους βάζουμε στο κουτί με τους περαστικούς που την επόμενη μέρα θα έχουμε ξεχάσει. Κι αν μέσα στους ανθρώπους που βλέπουμε στο δρόμο, αν μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους που τρέχουν για να μπούν σε ενα κλειστοφοβικό λεωφορείο, που το άγχος τους τρώει τη ζωή, που βαδίζουν σιωπηλά στα γεμάτα ζωή πεζοδρόμια, βρούμε αυτούς που ίσως να μπορούσαμε να σώσουμε απο το ταξίδι του ανελέητου χρόνου; Κι αν μέσα σε αυτούς είσαι κι εσύ; Το πιο ωραίο ηλιοβασίλεμα γιατί να το στερηθώ;
Υπέροχα συναισθήματα με κατακλύζουν, φαινομενικά ανούσια και ασήμαντα για τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στις συμπτώσεις, για τους ανθρώπους που δεν κάνουν τη ζωή τους μια ταινία, για τους ανθρώπους που έχουν ξεχάσει πως ο έρωτας δεν πρέπει να έχει ταυτότητα. Έτσι κι εγω λοιπόν "Σ΄αγαπώ ανώνυμα και τζάμπα!".
Την στιγμή που μπήκε η πρώτη νότα, παρακαλούσα το σύμπαν να χορέψεις μαζί της. Και το κανες! Τι βραδιά Θεε μου.. Γλυκιά και γοητεύτική, σαν όλα να κυλούσαν σαν παραμύθι. Κάθε αφηρημένη έννοια αποκτούσε νόημα για μένα, κάθε αστέρι του ουρανού τραγουδούσε, έστω και φάλτσα! Δεν ξέρω αν έχει νόημα να ερωτεύεσαι κάποιον ανώνυμα.. Αλλά μάντεψε, αυτή τη στιγμή δεν με νοιάζει!

"Said maybe, you're gonna be the one, that saves me..". 
 Καλή μας αντάμωση λοιπόν!

Alice in Chains

Καλημέρα λοιπόν! Καθημερινή ανάγκη ο καφές και το τσιγάρο μου, Θεε μου εχω καταντησει σαν μεσηλικας! Ακούω Alice in Chains με την αρχή της ημέρας και νιώθω πως ολα μοιάζουν αλλιώς μέσα μου σήμερα. Υπάρχουν τόσα πράγματα να ερευνήσεις, να μυρίσεις, να περπατήσεις, να νιώσεις, να γευτείς, να ζήσεις. Και όταν απογοητευόμαστε για καλό ειναι ρε άνθρωπε. Ξέρω οτι πονάς ακόμα, δεν σε καταδικάζω, ξέρω πως είναι.
I say stay long enough to repay all who cause strife.
Γι'αυτο λοιπόν άνθρωπε, μην κλείνεσαι στο παρελθόν σου, ρόδα είναι και γυρίζει. Μην επαναλαμβάνεις τις ίδιες διαδρομές, μην καταδέχεσαι το "καταλαβαίνω πως αισθάνεσαι-αλλά η ζωή μου ειναι πιο σημαντική απο τις αηδίες σου". Κανείς δεν καταλαβαίνει πως αισθάνεσαι μέχρι να βρεθεί στη θέση σου.
I'd like to fly but my wings have been so denied.
Τα φτερά μας, είναι φτιαγμένα απο ατσάλι, ροδοπέταλα και ηλιαχτίδες. Είναι δυνατά και μαγικά ταυτόχρονως. Κουράζονται εύκολα και χρειάζονται λίγο χρόνο μέχρι να μπούνε ξανά στο κυκλοφοριακό χάος των αιθέρων. Μην τα βάζετε ποτέ σε αχρηστία. Απλά δώστε τους φως και νερό και θα σας βοηθάνε πάντα!
Shadows dancing everywhere.
Ε και λοιπόν; Χόρεψε κι εσύ μαζί τους!Αν δεν χορέψεις με το σκοτάδι σου, τότε είσαι ο χειρότερος χορευτής που υπήρξε! Το μαύρο είναι όμορφο χρώμα, είναι κομμάτι της ζωής σου, είναι συναίσθημα σου, είναι άξιο της προσοχής σου. Αρκετά με τις ψευδαισθήσεις χαράς και την ουτοπία σου.Καταλαβέ το επιτέλους, όλα είναι μαύρο-άσπρο. Η μονοτονία μας διαλύει.
Oh god please won't you help me make it through.
Μην περιμένεις άλλους να λύσουν αυτό που εσύ δεν μπορείς. Μην περιμένεις τους άλλους να βρούν τον δικό σου ευατό επειδή εσύ τεμπελιάζεις.Και επιτέλους σταμάτα να στηρίζεσαι στις πατερίτσες, πάρε τα δυο σου ποδάρια και χρησιμοποιησέ τα γαμώτο! Έχουμε φτιαχτεί για να επιβιώνουμε κι όχι για να μπαίνουμε στη μαύρη μας τρύπα και να βγαίνουμε όταν κοπάσει η μάχη. Ο καλύτερος πολεμιστής είσαι εσυ!
Stay if you please.You may not be here when I leave.
Είτε μείνεις έιτε φύγεις για μένα είσαι ανάμνηση. Έφυγα κι εγώ και πια είμαστε κι οι δυο ανεξάρτητοι. Θα ήθελα να νιώσω πάλι την αθωότητα σου,τον ρυθμό σου και την ανάσα σου, αλλά δεν είμαι πια κοινόχρηστη. GOT ME WRONG! ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ!Το καράβι βούλιαξε κι είμαστε οι επιζώντες, ας κάνουμε τις επιλογές μας. Δεν θα ζήσω με το τραύμα του ναυαγίου, έχω κι άλλες θάλασσες να οργώσω κι άλλα ναυάγια να αποτρέψω.
Do what you wanna do,go out and seek your truth.
Όλοι θα την βρούμε, μην ανησυχείς για τίποτα.Απλά είναι καλά κρυμμένη και παίζει παιχνίδια για να μεγαλώσει την αγωνία. Η αλήθεια είναι τόσο ευθραυστή και ρευστή και συχνά βάζουμε ένα ψέμα στη θέση της και ξεγελιόμαστε. Και για όνομα του θεού δεν είναι η αλήθεια σου μια και μοναδική αγάπη σου. Η αλήθεια σου μπορεί να βρίσκεται στην αγάπη που δίνεις σε όλους. Ή απλά στους Sex Pistols. Γκε γκε;
So I made a big mistake,try to see it once my way.
Προφανώς κι έχεις κάνει μεγάλα λάθη. Είσαι άνθρωπος και θα πληγώσεις και θα πληγωθείς. Έτσι είναι η ζωή, σαν ρουλέτα. Μαύρο- κόκκινο, γυρναέι, δίνεις, παίρνεις, χάνεις, κερδίζεις. Μην νομίζεις βέβαια οτι ένα λάθος σου θα σου στερήσει τα πάντα. Τίποτα δεν μένει στάσιμο, όλα θα περάσουν το μεταβατικό τους στάδιο.Εϊ Εϊ μην ξεγελιέσαι, τίποτα δεν μένει το ίδιο. Μετά τη βροχή είσαι στεγνός αλλά πάντα μπορείς να γλυστρίσεις στο υγρό πεζοδρόμιο.
Why's it have to be this way?
Για να είναι πιο συναρπαστικά, πιο αυθόρμητα, πιο αληθινά. Δεν είναι όλα ιδανικά, τα είπαμε αυτά βρε μπούφο! :)
Yeah, it's over now, but I can breathe somehow.
Θέε μου, τι κομμάτι είναι αυτό. Άνοιξε τα πνευμόνια σου και ρόυφα την ζωή σαν οξυγόνο. Πάντα υπάρχει στην ατμόσφαιρα ακόμα κι αν εσύ θες να βάλεις το κεφάλι σου στο φούρνο. Όλα θα τελιώσουν φίλε, όλα. Αλλάααααα! Το νου σου! Μην τελιώσεις κι εσυ μαζί τους. Πως θα την κερδίσουμε τη λευτεριά αμα αφήνουμε κάτω το όπλο μας; Ε;

Καλό υπόλοιπο της ημέρας λοιπόν, στο επόμενο τραγούδι, δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.
Άντε και καλή τύχη μάγκες!

 


 

Coffee and Cigarettes

Μια γουλιά - 2 τζούρες και ξανά και ξανά και ξανά..
Ξύπνησα σήμερα, με μια θηλιά στο λαιμό μου. Το στόμα μου ήταν ξηρό. Τα μάτια μου πονούσαν. Το σώμα μου νεκρό. Αρρώστησα μάλλον- ανάβω τσιγάρο.
Γιατί οι κύκλοι να είναι απροσάρμοστοι; Πάντα αμφιβάλλεις για τον ευατό σου, νομίζοντας πως εσύ ευθύνεσαι για όλα τα κακώς κείμενα και μισείς τον εαυτό σου, ενώ θα έπρεπε να τον προσέχεις σαν φυλαχτό.
Ρουφάω τον καπνό των νεκρών μου κυττάρων και τα διώχνω απο το σώμα μου. Τα πάντα είναι διαφορετικά απο 'μας. Γι αυτό τίποτα δεν είναι ποτέ ιδανικό. Έξω ο ήλιος μεγαλοπρεπώς χτυπάει το κρύο έδαφος αλλά όλοι ζούνε για τη νύχτα- που τα νιάτα ξεχύνονται στους δρόμους κι ενώ θα έπρεπε να σκορπίζονται γέλια σε μια ιεροτελεστία χαράς και ανεξαρτησίας, τ'αγόρια ψάχνουν ανοιχτά κρεβάτια, τα κορίτσια παράτολμες ψευδαισθήσεις χαράς, τα αυτοκίνητα τρέχουν σαν τρελά, τα κοράκια ουρλιάζουν πάνω απο τ'αυτιά τους. ΦΛΟΓΑ. Σπίθες. Σπίθες και εκρήξεις χρειαζόμαστε. Διαστημόπλοια να μας οδηγήσουν στην αγάπη. Γιατί η αγάπη κατοικεί σε ένα άλλο άστρο, ενα άστρο τόσο λαμπερό όσο το πρόσωπο μιας νεράιδας που καθρευτίζεται σε μια λίμνη. Σ'ένα άστρο τόσο μεγαλοπρεπές και ζωντανό που μπορέι να πολεμήσει τον πιο μεγάλο και τον πιο εχθρικό σίφουνα.

Μην προσπαθείς να με κοιτάς στα μάτια. Τα μάτια θέλουν να ξεχύνονται και να σε ανακαλύπτουν. Είναι άδικο να θέλω να αποτρέψω το ταξίδι μου στα μάτια σου, αλλά αυτό θα κάνω.
Μην προσπαθείς να μου απλώσεις τα χέρια. Τα χέρια θέλουν ζεστασιά και η παλάμη χάδι. Είναι σκληρό να μου δίνεις ένα κόσμο με καρφιά.
Μην προσπαθείς να μου προσφέρεις χαος. Έχω τα δικά μου αποθέματα.

Ένα ζεστό σεντόνι θα με καλύψει και θα με πάρει απο εδώ. Δεν έχει μείνει τίποτα πια.
Δεν μπορώ να σου προσφέρω τη Σελήνη. Την μίσεις όσο μισείς και μένα.

And if you leave me now- you leave all that we were undone.

Just Breathe..

Να'μαστε εδώ λοιπόν, το κάναμε κι αυτό στη ζωή μας, ανοίξαμε ιστολόγιο. Δεν είναι κακό..
Δεν ξέρω αν όντως έχει λόγο ύπαρξης- αν θα χρησιμοποιηθεί. Το θέμα είναι οτι ίσως και να έχω κάποια πραγματά να πω.

Avenues all lined with trees,
Picture me and then you start watching,
Watching forever, forever,
Watching love grow, forever,
Letting me know, forever.

Και τι είναι λοιπόν αυτό που όλοι ψάχνουμε στις παρτίδες που παίζουμε κάθε μέρα;
Γιατί πάντα θέλουμε να βγαίνουμε νικητές; Μάλλον έχουμε μάθει απο τη μέρα που γεννηθήκαμε να ανταλλάζουμε χαρτιά και να διαμορφώνουμε στρατηγικές, με σκοπό να κερδίσουμε τους υπόλοιπους. Το τρόπαιο μας όμως ποιό είναι λοιπόν; Απλά χάσαμε το χρόνο μας προσπαθώντας να αποδείξουμε στον αντίπαλο οτι είμαστε καλύτεροι απο αυτόν. Είμαστε όμως αρκετά μάγκες για να μην παίζουμε για την νίκη αλλά για τη χαρά της συμμετοχής; We shall see. Θα την βρούμε την άκρη.