Ψάχνω με τις κόρες των ματιών μου μουχλιασμένες,
ενα μικρό ανοιχτό παράθυρο.
Ψάχνω με τ'αυτιά μου ματωμένα απ'τα λόγια,
μια χορδή που πετάχτηκε στα σκουπίδια, να τη φιλήσω..
Ψάχνω με τα πόδια ρημαγμένα,
τα μονοπάτια με τους κρίνους.
Τα μπαλκόνια βρώμισαν, οι πλατείες ρημάξανε.
Φτύνω κατάμουτρα το θεό της τρέλας!
Με διέλυσες δαίμονα, με νίκησες!
Προσπαθώ να πετάξω μα το κεφάλι μου φιλάει το ταβάνι που με πλακώνει.
Που είναι η ελευθερία;
Αν έχει πεθάνει, τότε η κηδεία θα είναι ένα ασταμάτητο γλέντι.
Είμαστε όλοι σκλάβοι, ας πιούμε σ'αυτό.
Ελευθερία σημαίνει να μη φοβάσαι.
Ποιός δε φοβήθηκε το θάνατο; Κανείς.
Είμαστε δήμιοι μιας αυτούσιας λαχτάρας για φως και τελικά
αυτό που μένει είναι τα μικρόβια μιας ξεπλυμένης αθωότητας.
Είμαστε τα μικρόβια μιας ξεχασμένης ανάσας.
Είμαστε η μολυσμένη στάχτη ενός γέρου σακάτη.
Είμαστε τα αποφάγια της λαίμαργης γάτας που κατασπαράζει τα κορμιά μας.
Πολύφημε Οδυσσέα, δείξε μου το δρόμο για την Ιθάκη μου.
Ο κόμπος στο λαιμό μου, πέτρα στη σπηλιά μου, ω Δαιμονά μου σκοτωσέ με!
Αν δε μπορώ να γιατρέψω τη καρδιά μου, τότε θάψε με στο κελί της αρρώστιας μου.
Ξάφνου κάνει κρύο στο καυτό μου μέτωπο, θάνατος και γατριά ίσως είναι αδέρφια.
Λεπίδι στο λαρύγγι μου, μη μ'αγκαλιάζεις.
Η σαπίλα μ'έθρεψε, τη μέρα της νάρκωσης.
Τα σκουλήκια στήνουν ξέφρενο χορό στο πάτο μου, χορεύουν της τρέλας το ρυθμό.
Μη τρέχεις μακριά ψυχή μου, σ'αγαπάω.
Μη τρέχεις μακριά εαυτέ μου, βοηθησέ με.
Αυτή είναι η απολογία μου. Αμάρτησα.
Αγάπησα όλους τους τυφλούς, έβγαλα τα μάτια μου.
Κόσμε συγχωρεσέ με.
Σφίξε με στην αγκαλιά σου Όμορφη πόλη.
Πόλη που με γέννησες, μη με λυπάσαι, θα πεταχτεί η λέπρα.
Ουρανέ και γη, πίνω στην υγειά σας.
Μείνετε κοντά και ενωθείτε για να με σκεπάσετε.
Τα μονοπάτια είναι δύο:
Πανηγύρια με σχιζοφρενείς κουτσούς.
Ποιήματα με νεαρούς ταξιδιώτες.
Παίρνω το τρένο της γιορτής.
Αντίο σακάτη εαυτέ μου, μείνε στο πάτο της σήψης.
Αντίο.
ενα μικρό ανοιχτό παράθυρο.
Ψάχνω με τ'αυτιά μου ματωμένα απ'τα λόγια,
μια χορδή που πετάχτηκε στα σκουπίδια, να τη φιλήσω..
Ψάχνω με τα πόδια ρημαγμένα,
τα μονοπάτια με τους κρίνους.
Τα μπαλκόνια βρώμισαν, οι πλατείες ρημάξανε.
Φτύνω κατάμουτρα το θεό της τρέλας!
Με διέλυσες δαίμονα, με νίκησες!
Προσπαθώ να πετάξω μα το κεφάλι μου φιλάει το ταβάνι που με πλακώνει.
Που είναι η ελευθερία;
Αν έχει πεθάνει, τότε η κηδεία θα είναι ένα ασταμάτητο γλέντι.
Είμαστε όλοι σκλάβοι, ας πιούμε σ'αυτό.
Ελευθερία σημαίνει να μη φοβάσαι.
Ποιός δε φοβήθηκε το θάνατο; Κανείς.
Είμαστε δήμιοι μιας αυτούσιας λαχτάρας για φως και τελικά
αυτό που μένει είναι τα μικρόβια μιας ξεπλυμένης αθωότητας.
Είμαστε τα μικρόβια μιας ξεχασμένης ανάσας.
Είμαστε η μολυσμένη στάχτη ενός γέρου σακάτη.
Είμαστε τα αποφάγια της λαίμαργης γάτας που κατασπαράζει τα κορμιά μας.
Πολύφημε Οδυσσέα, δείξε μου το δρόμο για την Ιθάκη μου.
Ο κόμπος στο λαιμό μου, πέτρα στη σπηλιά μου, ω Δαιμονά μου σκοτωσέ με!
Αν δε μπορώ να γιατρέψω τη καρδιά μου, τότε θάψε με στο κελί της αρρώστιας μου.
Ξάφνου κάνει κρύο στο καυτό μου μέτωπο, θάνατος και γατριά ίσως είναι αδέρφια.
Λεπίδι στο λαρύγγι μου, μη μ'αγκαλιάζεις.
Η σαπίλα μ'έθρεψε, τη μέρα της νάρκωσης.
Τα σκουλήκια στήνουν ξέφρενο χορό στο πάτο μου, χορεύουν της τρέλας το ρυθμό.
Μη τρέχεις μακριά ψυχή μου, σ'αγαπάω.
Μη τρέχεις μακριά εαυτέ μου, βοηθησέ με.
Αυτή είναι η απολογία μου. Αμάρτησα.
Αγάπησα όλους τους τυφλούς, έβγαλα τα μάτια μου.
Κόσμε συγχωρεσέ με.
Σφίξε με στην αγκαλιά σου Όμορφη πόλη.
Πόλη που με γέννησες, μη με λυπάσαι, θα πεταχτεί η λέπρα.
Ουρανέ και γη, πίνω στην υγειά σας.
Μείνετε κοντά και ενωθείτε για να με σκεπάσετε.
Τα μονοπάτια είναι δύο:
Πανηγύρια με σχιζοφρενείς κουτσούς.
Ποιήματα με νεαρούς ταξιδιώτες.
Παίρνω το τρένο της γιορτής.
Αντίο σακάτη εαυτέ μου, μείνε στο πάτο της σήψης.
Αντίο.
I said: "kiss me, you're beautiful
these are truly the last days".
You grabbed my hand and we fell into it like a daydream
or a fever.
We woke up one morning and fell a little further down -
for sure it's the valley of death.
I open up my wallet and it's full of blood..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου