Άσμα απο το χάος

Έχω χάσει όλα τα κομμάτια του παζλ
και δε μπορώ να βρώ την άκρη.

Για ποιά αγάπη μου μιλάτε;
Για ποιά κατανόηση;

Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να κρατάνε για πάντα.
Σου κλείνουν τη πόρτα κατάμουτρα.
Τι κάνεις; Καμία απάντηση.

Και τώρα ψάχνω τρόπο να φύγω απο'δω,
έστω και λίγο.
Κάποιος μαλάκας είπε κάποτε πως όλα
θα πάνε καλά.
ΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΠΑΕΙ.

Και τώρα θα φύγω, φέρωντας εις πέραν
την τελευταία αποστολή.
Να τραγουδήσω τραγούδια γενεθλίων
και ευχές.

Όταν πεθάνω θα εκφωνηθούν επικήδειοι
συμπάθειας. Θα λένε όλοι,
"όσο ζούσε, βοηθούσε και αγαπούσε τον άνθρωπο.
Ελαφρύ να 'ναι το χώμα.". Τρεία δάκρυα και πίσω στις τρύπες τους.

Γαμούσε καλά όσο ζούσε.
Ήταν καλό κορόιδο οσο ζούσε.
Το θύμα.
Τουλάχιστον πήραμε όλοι ενα κομμάτι της.
Και τώρα το τρώνε τα σκυλιά.
Καλός μαλάκας ήταν το κορίτσι,
τη πονέσαμε αρκέτα
- ΑΛΛΑ- 
να 'ναι καλά εκεί που είναι.

Ε ώρα σας καλή λοιπόν,
πάω και εγώ να βρώ κάτι να αποκαλώ σπίτι.
Το δρόμο; Το παγκάκι;
Δε ξέρω.
Δε χρειάζεσαι πάρα πολλά.
Παρα μόνο το φεγγάρι και λίγο νερό
μέχρι να μου το δηλητηριάσετε κι αυτό.