Λασπωμένη Πραγματικότητα

Στοχεύω με το τόξο μου το μέλλον κι ονειρεύομαι.
Πορεύομαι στους γεμάτους κίνηση δρόμους, μιλάω με ανθρώπους καλούς και αγαθούς
στην όψη μα καταβάθως υποπροϊόντα μιας σαθρής και σάπιας κοινωνίας.

Εσένα θέλουμε στους δρόμους. Εσένα με το απλανές βλέμμα που υπνοτίζεσαι απο
τη λάσπη της τηλεόρασης. Εσένα που ζείς για να δουλεύεις και δουλεύεις για να ζείς.
Και απλά...ΦΟΒΑΣΑΙ.
Εσένα που κάθε σου βήμα στοιχίζει όσο ένας μήνας για μένα και που έχεις το χρήμα στο
προσκεφάλι σου.
Εσένα που η ζωή σου περιβάλλεται απο τέσσερις τοίχους και ψόφια ιδανικά.

Εσάς που μας σκοτώνετε κάθε μέρα με λόγια προπαγανδιστικά.
Εσάς που φοβάστε την αλήθεια και προτιμάτε το ψέμα πασπαλισμένο με χρυσόσκονη.
Εσάς που φοβάστε να ξεπεράσετε τα όρια του εαυτού σας και που δεν διεκδικείτε.

Εσάς που μας κλείνετε σε φυλακές.
Εσάς που μας χτυπάτε επειδή έχουμε φωνή.
Εσάς που μας κατατάσσετε ως εχθρούς.

ΕΜΕΙΣ..οι εραστές της ζωής, θέλουμε ΕΣΑΣ τους εραστές του χρήματος και της εξουσίας.
Πάτα το κουμπί της τηλεόρασης σου και νιώσε τη δύναμη της ζωής.
Όσο αισθάνεσαι σκλάβος, τόσο πιο πολύ γίνεσαι.
Μη φοβάσαι να πολεμάς. Ο πόλεμος με τον εαυτό σου είναι το πιο οδυνηρό χάος.