Wonderwall.

Είναι μαγευτικό να βλέπουμε καθημερινά ανθρώπους που δεν γνωριζουμε αλλα παρολ'αυτά να είμαστε πεπεισμένοι οτι τους ξέρουμε όλη μας τη ζωή.Έτσι έγινε κι εχτές..
Δεν ξέρω καν το ονομά σου κι όμως ξέρω τόσα για σένα. Τα πιο ωραία μάτια- το πιο ωραίο ηλιοβασίλεμα του κόσμου. Αυτό μου φτάνει λοιπόν!
Πόσους ανθρώπους έχουμε συναντήσει, τους περνάμε αδιάφορα, τους βάζουμε στο κουτί με τους περαστικούς που την επόμενη μέρα θα έχουμε ξεχάσει. Κι αν μέσα στους ανθρώπους που βλέπουμε στο δρόμο, αν μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους που τρέχουν για να μπούν σε ενα κλειστοφοβικό λεωφορείο, που το άγχος τους τρώει τη ζωή, που βαδίζουν σιωπηλά στα γεμάτα ζωή πεζοδρόμια, βρούμε αυτούς που ίσως να μπορούσαμε να σώσουμε απο το ταξίδι του ανελέητου χρόνου; Κι αν μέσα σε αυτούς είσαι κι εσύ; Το πιο ωραίο ηλιοβασίλεμα γιατί να το στερηθώ;
Υπέροχα συναισθήματα με κατακλύζουν, φαινομενικά ανούσια και ασήμαντα για τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στις συμπτώσεις, για τους ανθρώπους που δεν κάνουν τη ζωή τους μια ταινία, για τους ανθρώπους που έχουν ξεχάσει πως ο έρωτας δεν πρέπει να έχει ταυτότητα. Έτσι κι εγω λοιπόν "Σ΄αγαπώ ανώνυμα και τζάμπα!".
Την στιγμή που μπήκε η πρώτη νότα, παρακαλούσα το σύμπαν να χορέψεις μαζί της. Και το κανες! Τι βραδιά Θεε μου.. Γλυκιά και γοητεύτική, σαν όλα να κυλούσαν σαν παραμύθι. Κάθε αφηρημένη έννοια αποκτούσε νόημα για μένα, κάθε αστέρι του ουρανού τραγουδούσε, έστω και φάλτσα! Δεν ξέρω αν έχει νόημα να ερωτεύεσαι κάποιον ανώνυμα.. Αλλά μάντεψε, αυτή τη στιγμή δεν με νοιάζει!

"Said maybe, you're gonna be the one, that saves me..". 
 Καλή μας αντάμωση λοιπόν!