Χάρτινες βαρκούλες

Αναζητώ κάθε βράδυ, κάθε φορά που ακούω τον αέρα

να μου χτυπάει το τζάμι, εκείνο το τοσοδούλι άστρο

που θάφτηκε στα βάθη κάθε ωκεανού, κάτω απο τη λήθη μας.

Αναζητώ το όλο και το ολότελα μιας συνουσίας λαμπερής,

παρέα με πληγωμένα όστρακα και πεταλίδες,

με κάθε κομμάτι του βυθού μου,

που το χρώμα του έχει μια λάμψη μαγνητική.

Ζήλεψα τη θάλασσα και τους ταξιδευτές της,

κάθησα στο βράχο της συνείδησης.

Είδα χάρτινα καραβάκια να περνάνε και γλάρους

να χορεύουν στα κύμματα του εγω μου.

Αναγνώρισα καπετάνιους που ούρλιαξαν για ταξίδια δίχως γυρισμό

και βούτιξα στα νερά που μου θύμισαν τον μόχθο μου γι'αγάπη.

Μάντεψα πως τα ψάρια έξω απ΄το νερό, δεν σπαρταράνε για ύδωρ.

Τρεμουλιάζουν επειδή αντίκρυσαν την μεγαλοπρέπεια του Ήλιου,

την ομορφιά του φωτός και τους ήχους της στεριάς.

Μα τω Θεό, αν μπορούσα ν'αγγίξω έστω και δύο σταγόνες ηλιαχτίδας,

τώρα θα ήμουν στους αιθέρες.

Αν μπορούσα έστω και λίγο ν'αγγίξω τον έρωτα και την επιθυμία, θα έδινα ζωή

σε κάθε χάρτινη βάρκα με ναυαγούς πολιορκημένους απ'τα κύμματα.

Μα η ζωή μου είναι στη στεριά;

Ο βράχος είναι άγριος, τα πόδια μου πονάνε.

Το πρωινό που φεύγει, ο ήλιος που χάθηκε για να 'ρθει το φεγγάρι.

Να με φιλήσει στο ηλιοκαμμένο μου μέτωπο.

Να ησυχάσει κάθε έγκαυμα κι αποκαϊδι της ιεροτελεστίας.

Θέλω να ξεχύνομαι στα έγκατα των θαλασσών,

παρέα με καπετάνιους εραστές και πάντα βρεγμένα μαλλιά

απο τις βουτιές στις γιγάντιες σταγόνες της γαλήνης.

Ξυπόλητη και λερωμένη, να μην με νοιάζει η τρικυμμία και το ναυάγιο,

παρά μόνο η άμμος στα μαλλιά μου, το κοχύλι στην ακρογιαλιά,

το πανί που δεν θα σκιστεί ποτέ.

Και τελικά να φτάσω στην χώρα των χαμένων εραστών,

να σου φιλήσω τα χέρια,

να σε αγγίξω.

Κι όταν το φεγγάρι μας χαμογελάσει, να το κοιτάμε υπνωτισμένοι,

στον ίδιο βράχο, δύο σώματα,

παρέα με τις χάρτινες βαρκούλες μας κι ενα μπουκάλι γεμάτο όνειρα.