Μαύρο

Μαύρα είναι τα χέρια μου,

μαύρη κι η νύχτα που ετοιμάζομαι για νιάτα.

Μαύρο το ποτήρι που θα θολώσω τη πικρά μου στο αλκόολ,

μαύρος ο σίφουνας που ουρλιάζει εδώ χάμω.

Το τρένο του ταξιδιού με περιμένει,

μα εγώ τρέχω να βρώ εσένα,

μαύρε μου γαλαξία,

μαύρη φλέβα και χρυσή.

Η μουσική ηχεί ακόμα,

3-4 περαστικοί περιμένουν τη φυγή τους,

λεωφορεία φεύγουν κι έρχονται,

πόρτες που ανοιγοκλείνουν.

Τα μάτια μου διψάνε να σε ανταμώσουν,

δε με μέλλει τίποτα,

μόνο να χωθώ στο πόνο σου και να τον γλυκάνω.

Ζητάω μονάχα τη μορφή σου, σ'αυτές τις ασάλευτες μέρες.

Φοράω καλά τη μάσκα του παλιάτσου,

κρύβω καλά το πόνο,

σε κουτιά, ποτήρια, παγκάκια, τσιγάρα..

Ντροπή μου να μη βγαίνει ενα χαμόγελο,

είμαι δούλη του χαμού μου.

Τι απέγινε εκείνο το βράδυ που δεν χορταίναμε ο ενας τον άλλο;

Τι απέγινε το βρώμικο δωμάτιο που γέμιζε πατημασιές και νότες;

Τι απέγινε η κιθάρα σου άραγε; Νιώθω πως έχω αιώνες να την αντικρύσω.

Τι απέγινε το μαύρο σου καπέλο που σε προστάτευε;

Το μαύρο μου κεφάλι θρυμματίζεται.

Η μάυρη μου καρδιά φλέγεται.

Τα μάυρα μου βλέφαρα κλείνουν.

Που είσαι; Δε πάει καιρός που σε 'χασά, μα νιώθω το φορτίο του πόνου στα σωθικά μου.

Που είσαι; Δε πάει καιρός που δε σ'άκουσα και το τέλος κάθεται χαμογελαστό στα πόδια μου.

Αν με νιώθεις κι αν μ'ακούς, μην αφήσεις το δαιμόνιο να σε φάει.

Δώσε μου απλά μια νότα και θα σου τραγουδήσωω για μέρες αθωότητας κι αγγέλους.