Στον Π.

Τον είδα εκεί στο κρύο έδαφος να σκορπιέται, να μαστιγώνεται, να φτύνει το σήμερα.
Προσπάθησα να τον σηκώσω απο κει, αλλά η ψυχή του είχε υπνωτιστεί, δεν σάλευε.
"Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;". Καμία απάντηση.
"Γιατί πάλι; Γιατί;". Καμία κίνηση, κανένα βλέμμα.
Δηλητηριάζεις το σώμα σου και την καρδιά σου. Είσαι γοητευτικά μονάχος αλλά και σπαρακτικά άδειος απο ενέργεια. Το σώμα γερνάει αλλά η ψυχή μένει ζωντανή. Που έχασες την δικιά σου;
Ξεσκέπαστο και γυμνό σε έβλεπα να βαδίζεις μέσα στον κόσμο τον πολύ, μέσα στα γέλια και τον χορό, γεμάτο μασκαράδες και τρελούς, γεμάτο εραστές και μεθύστακες. Έκανες κύκλους πρίν πέσεις με κατάνυξη σαν το κρασί που ρίχνεις στο ποτήρι σου. Κι όταν τελικά κουράστηκες και προσπάθησες να βρείς τα λογικά σου, βούλιαξες σε λύθαργο.
Σου κάψανε τα χέρια αλλά η φωτιά δεν έκανε τη δουλειά της. Για λίγο σε ξύπνησε και μετά βυθίστηκες και πάλι. Δεν έχω αυταπάτες, ξέρω οτι πεθαίνεις. Όπως κι όλοι.
Θυμάσαι που μου λεγές μωρό μου οτι ψάχνεις λίγη εγωιστική γαλήνη; Μάλλον δεν την γυρεύεις σωστά.Όταν μου λεγές πως θα κρατηθείς μωρό μου, δεν έψαξες καν ενα χέρι βοηθείας. Όταν έλεγες μωρό μου πως η μουσική σε κρατάει ζωντανό μάλλον δεν πάτησες γερά πάνω στις νότες.
Κι όταν μιλάς, ξέρω πως πασχίζεις να φωνάξεις. Κι όταν σωπαίνεις ξέρω πως είναι γι αυτό. Ίσως να πρέπει να κάνεις την αφωνία που έλεγες. Και πάλι θα ξέρω τι λες.
Κι αν θες να πιείς για κάτι, πιες για σένα, όπως έκανε κι ο αγαπημένος μας παλιόγερος. Κι ίσως να μην γεμίσουν μόνο οι χωματερές και τα νεκροταφεία. Μπορεί να γεμίσεις κι εσύ.
"Είμαι ακόμα νέος, όσο κι η φωτιά που καίει τώρα"