Στο δικό μου ταξίδι, θέλω να ρθείς κι εσύ.

"Μου λείπεις. Θέλω να ρθείς αργά το βράδυ και να μου πεις οτι αυτό που ζούμε, το κεντάμε μαζί.
Θέλω να μου απλώσεις το χέρι και να μου πεις πως όλα είναι καλά φτάνει να τα ζούμε μαζί.
Είναι όμορφα τα μάτια σου, είναι σαγηνευτικό το χαμόγελο σου, είναι δροσιά τα χέρια σου.
Είσαι η στάλα που συμπληρώνει την τελετή της βροχής. Είσαι ο ήχος που με τρομάζει τα βράδια και το μαξιλάρι που με αγκαλιάζει όταν σε σκέφτομαι. Είσαι το φως όταν τα πεζοδρόμια μοιάζουν μαύρα, είσαι η μουσική όταν χρειάζομαι συντροφία. Είσαι ο αέρας που μου ψυθιρίζει να συνεχίζω να πολεμάω, είσαι το πρωινό που μοιάζει αυτοκρατορικό. Είσαι η σαγήνη στον εαυτό μου, είσαι τα ποιήματα που θα γράψω.
Είσαι το παν και το ολότελα, είσαι το σωστό και το θέλω. Είσαι το πλοίο και το φεγγάρι, είσαι ο άνεμος και το σύννεφο. Είσαι η δράση και η αντίδραση, είσαι το σπίτι που πάντα ήθελα να κατοικήσω, οι χώρες που πάντα ήθελα να ταξιδέψω. Είσαι το αγαπημένο μου τραγούδι, είσαι η γοητεία του απαγορευμένου.
Είσαι όλα αυτά και είσαι η ελευθερία που θέλω να έχω πάντα στη τσέπη μου."

Αυτό που σας λείπει είναι το ρομάντζο στη ζωή σας. Βάλτε όση πιο πολλή φαντασία μπορείτε και νιώστε την παιδικότητα που χάσατε στο ζενίθ.  Χαμόγελα χρειαζόμαστε και θα βάλουμε κι εμείς ένα τουβλάκι στο είναι και το τίποτα.

Λασπωμένη Πραγματικότητα

Στοχεύω με το τόξο μου το μέλλον κι ονειρεύομαι.
Πορεύομαι στους γεμάτους κίνηση δρόμους, μιλάω με ανθρώπους καλούς και αγαθούς
στην όψη μα καταβάθως υποπροϊόντα μιας σαθρής και σάπιας κοινωνίας.

Εσένα θέλουμε στους δρόμους. Εσένα με το απλανές βλέμμα που υπνοτίζεσαι απο
τη λάσπη της τηλεόρασης. Εσένα που ζείς για να δουλεύεις και δουλεύεις για να ζείς.
Και απλά...ΦΟΒΑΣΑΙ.
Εσένα που κάθε σου βήμα στοιχίζει όσο ένας μήνας για μένα και που έχεις το χρήμα στο
προσκεφάλι σου.
Εσένα που η ζωή σου περιβάλλεται απο τέσσερις τοίχους και ψόφια ιδανικά.

Εσάς που μας σκοτώνετε κάθε μέρα με λόγια προπαγανδιστικά.
Εσάς που φοβάστε την αλήθεια και προτιμάτε το ψέμα πασπαλισμένο με χρυσόσκονη.
Εσάς που φοβάστε να ξεπεράσετε τα όρια του εαυτού σας και που δεν διεκδικείτε.

Εσάς που μας κλείνετε σε φυλακές.
Εσάς που μας χτυπάτε επειδή έχουμε φωνή.
Εσάς που μας κατατάσσετε ως εχθρούς.

ΕΜΕΙΣ..οι εραστές της ζωής, θέλουμε ΕΣΑΣ τους εραστές του χρήματος και της εξουσίας.
Πάτα το κουμπί της τηλεόρασης σου και νιώσε τη δύναμη της ζωής.
Όσο αισθάνεσαι σκλάβος, τόσο πιο πολύ γίνεσαι.
Μη φοβάσαι να πολεμάς. Ο πόλεμος με τον εαυτό σου είναι το πιο οδυνηρό χάος.

Wonderwall.

Είναι μαγευτικό να βλέπουμε καθημερινά ανθρώπους που δεν γνωριζουμε αλλα παρολ'αυτά να είμαστε πεπεισμένοι οτι τους ξέρουμε όλη μας τη ζωή.Έτσι έγινε κι εχτές..
Δεν ξέρω καν το ονομά σου κι όμως ξέρω τόσα για σένα. Τα πιο ωραία μάτια- το πιο ωραίο ηλιοβασίλεμα του κόσμου. Αυτό μου φτάνει λοιπόν!
Πόσους ανθρώπους έχουμε συναντήσει, τους περνάμε αδιάφορα, τους βάζουμε στο κουτί με τους περαστικούς που την επόμενη μέρα θα έχουμε ξεχάσει. Κι αν μέσα στους ανθρώπους που βλέπουμε στο δρόμο, αν μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους που τρέχουν για να μπούν σε ενα κλειστοφοβικό λεωφορείο, που το άγχος τους τρώει τη ζωή, που βαδίζουν σιωπηλά στα γεμάτα ζωή πεζοδρόμια, βρούμε αυτούς που ίσως να μπορούσαμε να σώσουμε απο το ταξίδι του ανελέητου χρόνου; Κι αν μέσα σε αυτούς είσαι κι εσύ; Το πιο ωραίο ηλιοβασίλεμα γιατί να το στερηθώ;
Υπέροχα συναισθήματα με κατακλύζουν, φαινομενικά ανούσια και ασήμαντα για τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στις συμπτώσεις, για τους ανθρώπους που δεν κάνουν τη ζωή τους μια ταινία, για τους ανθρώπους που έχουν ξεχάσει πως ο έρωτας δεν πρέπει να έχει ταυτότητα. Έτσι κι εγω λοιπόν "Σ΄αγαπώ ανώνυμα και τζάμπα!".
Την στιγμή που μπήκε η πρώτη νότα, παρακαλούσα το σύμπαν να χορέψεις μαζί της. Και το κανες! Τι βραδιά Θεε μου.. Γλυκιά και γοητεύτική, σαν όλα να κυλούσαν σαν παραμύθι. Κάθε αφηρημένη έννοια αποκτούσε νόημα για μένα, κάθε αστέρι του ουρανού τραγουδούσε, έστω και φάλτσα! Δεν ξέρω αν έχει νόημα να ερωτεύεσαι κάποιον ανώνυμα.. Αλλά μάντεψε, αυτή τη στιγμή δεν με νοιάζει!

"Said maybe, you're gonna be the one, that saves me..". 
 Καλή μας αντάμωση λοιπόν!

Alice in Chains

Καλημέρα λοιπόν! Καθημερινή ανάγκη ο καφές και το τσιγάρο μου, Θεε μου εχω καταντησει σαν μεσηλικας! Ακούω Alice in Chains με την αρχή της ημέρας και νιώθω πως ολα μοιάζουν αλλιώς μέσα μου σήμερα. Υπάρχουν τόσα πράγματα να ερευνήσεις, να μυρίσεις, να περπατήσεις, να νιώσεις, να γευτείς, να ζήσεις. Και όταν απογοητευόμαστε για καλό ειναι ρε άνθρωπε. Ξέρω οτι πονάς ακόμα, δεν σε καταδικάζω, ξέρω πως είναι.
I say stay long enough to repay all who cause strife.
Γι'αυτο λοιπόν άνθρωπε, μην κλείνεσαι στο παρελθόν σου, ρόδα είναι και γυρίζει. Μην επαναλαμβάνεις τις ίδιες διαδρομές, μην καταδέχεσαι το "καταλαβαίνω πως αισθάνεσαι-αλλά η ζωή μου ειναι πιο σημαντική απο τις αηδίες σου". Κανείς δεν καταλαβαίνει πως αισθάνεσαι μέχρι να βρεθεί στη θέση σου.
I'd like to fly but my wings have been so denied.
Τα φτερά μας, είναι φτιαγμένα απο ατσάλι, ροδοπέταλα και ηλιαχτίδες. Είναι δυνατά και μαγικά ταυτόχρονως. Κουράζονται εύκολα και χρειάζονται λίγο χρόνο μέχρι να μπούνε ξανά στο κυκλοφοριακό χάος των αιθέρων. Μην τα βάζετε ποτέ σε αχρηστία. Απλά δώστε τους φως και νερό και θα σας βοηθάνε πάντα!
Shadows dancing everywhere.
Ε και λοιπόν; Χόρεψε κι εσύ μαζί τους!Αν δεν χορέψεις με το σκοτάδι σου, τότε είσαι ο χειρότερος χορευτής που υπήρξε! Το μαύρο είναι όμορφο χρώμα, είναι κομμάτι της ζωής σου, είναι συναίσθημα σου, είναι άξιο της προσοχής σου. Αρκετά με τις ψευδαισθήσεις χαράς και την ουτοπία σου.Καταλαβέ το επιτέλους, όλα είναι μαύρο-άσπρο. Η μονοτονία μας διαλύει.
Oh god please won't you help me make it through.
Μην περιμένεις άλλους να λύσουν αυτό που εσύ δεν μπορείς. Μην περιμένεις τους άλλους να βρούν τον δικό σου ευατό επειδή εσύ τεμπελιάζεις.Και επιτέλους σταμάτα να στηρίζεσαι στις πατερίτσες, πάρε τα δυο σου ποδάρια και χρησιμοποιησέ τα γαμώτο! Έχουμε φτιαχτεί για να επιβιώνουμε κι όχι για να μπαίνουμε στη μαύρη μας τρύπα και να βγαίνουμε όταν κοπάσει η μάχη. Ο καλύτερος πολεμιστής είσαι εσυ!
Stay if you please.You may not be here when I leave.
Είτε μείνεις έιτε φύγεις για μένα είσαι ανάμνηση. Έφυγα κι εγώ και πια είμαστε κι οι δυο ανεξάρτητοι. Θα ήθελα να νιώσω πάλι την αθωότητα σου,τον ρυθμό σου και την ανάσα σου, αλλά δεν είμαι πια κοινόχρηστη. GOT ME WRONG! ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ!Το καράβι βούλιαξε κι είμαστε οι επιζώντες, ας κάνουμε τις επιλογές μας. Δεν θα ζήσω με το τραύμα του ναυαγίου, έχω κι άλλες θάλασσες να οργώσω κι άλλα ναυάγια να αποτρέψω.
Do what you wanna do,go out and seek your truth.
Όλοι θα την βρούμε, μην ανησυχείς για τίποτα.Απλά είναι καλά κρυμμένη και παίζει παιχνίδια για να μεγαλώσει την αγωνία. Η αλήθεια είναι τόσο ευθραυστή και ρευστή και συχνά βάζουμε ένα ψέμα στη θέση της και ξεγελιόμαστε. Και για όνομα του θεού δεν είναι η αλήθεια σου μια και μοναδική αγάπη σου. Η αλήθεια σου μπορεί να βρίσκεται στην αγάπη που δίνεις σε όλους. Ή απλά στους Sex Pistols. Γκε γκε;
So I made a big mistake,try to see it once my way.
Προφανώς κι έχεις κάνει μεγάλα λάθη. Είσαι άνθρωπος και θα πληγώσεις και θα πληγωθείς. Έτσι είναι η ζωή, σαν ρουλέτα. Μαύρο- κόκκινο, γυρναέι, δίνεις, παίρνεις, χάνεις, κερδίζεις. Μην νομίζεις βέβαια οτι ένα λάθος σου θα σου στερήσει τα πάντα. Τίποτα δεν μένει στάσιμο, όλα θα περάσουν το μεταβατικό τους στάδιο.Εϊ Εϊ μην ξεγελιέσαι, τίποτα δεν μένει το ίδιο. Μετά τη βροχή είσαι στεγνός αλλά πάντα μπορείς να γλυστρίσεις στο υγρό πεζοδρόμιο.
Why's it have to be this way?
Για να είναι πιο συναρπαστικά, πιο αυθόρμητα, πιο αληθινά. Δεν είναι όλα ιδανικά, τα είπαμε αυτά βρε μπούφο! :)
Yeah, it's over now, but I can breathe somehow.
Θέε μου, τι κομμάτι είναι αυτό. Άνοιξε τα πνευμόνια σου και ρόυφα την ζωή σαν οξυγόνο. Πάντα υπάρχει στην ατμόσφαιρα ακόμα κι αν εσύ θες να βάλεις το κεφάλι σου στο φούρνο. Όλα θα τελιώσουν φίλε, όλα. Αλλάααααα! Το νου σου! Μην τελιώσεις κι εσυ μαζί τους. Πως θα την κερδίσουμε τη λευτεριά αμα αφήνουμε κάτω το όπλο μας; Ε;

Καλό υπόλοιπο της ημέρας λοιπόν, στο επόμενο τραγούδι, δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.
Άντε και καλή τύχη μάγκες!

 


 

Coffee and Cigarettes

Μια γουλιά - 2 τζούρες και ξανά και ξανά και ξανά..
Ξύπνησα σήμερα, με μια θηλιά στο λαιμό μου. Το στόμα μου ήταν ξηρό. Τα μάτια μου πονούσαν. Το σώμα μου νεκρό. Αρρώστησα μάλλον- ανάβω τσιγάρο.
Γιατί οι κύκλοι να είναι απροσάρμοστοι; Πάντα αμφιβάλλεις για τον ευατό σου, νομίζοντας πως εσύ ευθύνεσαι για όλα τα κακώς κείμενα και μισείς τον εαυτό σου, ενώ θα έπρεπε να τον προσέχεις σαν φυλαχτό.
Ρουφάω τον καπνό των νεκρών μου κυττάρων και τα διώχνω απο το σώμα μου. Τα πάντα είναι διαφορετικά απο 'μας. Γι αυτό τίποτα δεν είναι ποτέ ιδανικό. Έξω ο ήλιος μεγαλοπρεπώς χτυπάει το κρύο έδαφος αλλά όλοι ζούνε για τη νύχτα- που τα νιάτα ξεχύνονται στους δρόμους κι ενώ θα έπρεπε να σκορπίζονται γέλια σε μια ιεροτελεστία χαράς και ανεξαρτησίας, τ'αγόρια ψάχνουν ανοιχτά κρεβάτια, τα κορίτσια παράτολμες ψευδαισθήσεις χαράς, τα αυτοκίνητα τρέχουν σαν τρελά, τα κοράκια ουρλιάζουν πάνω απο τ'αυτιά τους. ΦΛΟΓΑ. Σπίθες. Σπίθες και εκρήξεις χρειαζόμαστε. Διαστημόπλοια να μας οδηγήσουν στην αγάπη. Γιατί η αγάπη κατοικεί σε ένα άλλο άστρο, ενα άστρο τόσο λαμπερό όσο το πρόσωπο μιας νεράιδας που καθρευτίζεται σε μια λίμνη. Σ'ένα άστρο τόσο μεγαλοπρεπές και ζωντανό που μπορέι να πολεμήσει τον πιο μεγάλο και τον πιο εχθρικό σίφουνα.

Μην προσπαθείς να με κοιτάς στα μάτια. Τα μάτια θέλουν να ξεχύνονται και να σε ανακαλύπτουν. Είναι άδικο να θέλω να αποτρέψω το ταξίδι μου στα μάτια σου, αλλά αυτό θα κάνω.
Μην προσπαθείς να μου απλώσεις τα χέρια. Τα χέρια θέλουν ζεστασιά και η παλάμη χάδι. Είναι σκληρό να μου δίνεις ένα κόσμο με καρφιά.
Μην προσπαθείς να μου προσφέρεις χαος. Έχω τα δικά μου αποθέματα.

Ένα ζεστό σεντόνι θα με καλύψει και θα με πάρει απο εδώ. Δεν έχει μείνει τίποτα πια.
Δεν μπορώ να σου προσφέρω τη Σελήνη. Την μίσεις όσο μισείς και μένα.

And if you leave me now- you leave all that we were undone.

Just Breathe..

Να'μαστε εδώ λοιπόν, το κάναμε κι αυτό στη ζωή μας, ανοίξαμε ιστολόγιο. Δεν είναι κακό..
Δεν ξέρω αν όντως έχει λόγο ύπαρξης- αν θα χρησιμοποιηθεί. Το θέμα είναι οτι ίσως και να έχω κάποια πραγματά να πω.

Avenues all lined with trees,
Picture me and then you start watching,
Watching forever, forever,
Watching love grow, forever,
Letting me know, forever.

Και τι είναι λοιπόν αυτό που όλοι ψάχνουμε στις παρτίδες που παίζουμε κάθε μέρα;
Γιατί πάντα θέλουμε να βγαίνουμε νικητές; Μάλλον έχουμε μάθει απο τη μέρα που γεννηθήκαμε να ανταλλάζουμε χαρτιά και να διαμορφώνουμε στρατηγικές, με σκοπό να κερδίσουμε τους υπόλοιπους. Το τρόπαιο μας όμως ποιό είναι λοιπόν; Απλά χάσαμε το χρόνο μας προσπαθώντας να αποδείξουμε στον αντίπαλο οτι είμαστε καλύτεροι απο αυτόν. Είμαστε όμως αρκετά μάγκες για να μην παίζουμε για την νίκη αλλά για τη χαρά της συμμετοχής; We shall see. Θα την βρούμε την άκρη.