Ζαν Ζενέ

Αν πέσεις , θα σου εκφωνήσουν τον πιο συμβατό επικήδειο : βάλτος από χρυσάφι κι αίμα , τέλμα όπου το ηλιοβασίλεμα … μην περιμένεις τίποτ' άλλο . Το τσίρκο είναι όλο συμβατικότητες .

And I feel like I'm breaking up but I wanted to stay..

Μακάρι να 'ξερες πόσο πολύ χαμογελάει το φεγγάρι κάθε φορά που ακούει την ανάσα σου.

 

Άτιτλο

Νιώθω το κεφάλι μου να παγώνει.

Η μέση μου λυγίζει.

Τα κύτταρα θρηνούν.

Φοβάμαι να σε ψάξω,

φοβάμαι να σας δω.

Γύρνα πίσω και γνέψε μου

για ηλιοστάλαχτες στιγμές.

Θα τρέξω να απολογηθώ

για την άρνηση του χθες.

Φοβάμαι.

Πονάω.

Λυγίζω.

Παραιτούμαι; Δε ξέρω τίποτα πια.

'Ο,τι απέμεινε απ'τη τρέλα.

Ψάχνω με τις κόρες των ματιών μου μουχλιασμένες,
ενα μικρό ανοιχτό παράθυρο.
Ψάχνω με τ'αυτιά μου ματωμένα απ'τα λόγια,
μια χορδή που πετάχτηκε στα σκουπίδια, να τη φιλήσω..
Ψάχνω με τα πόδια ρημαγμένα,
τα μονοπάτια με τους κρίνους.

Τα μπαλκόνια βρώμισαν, οι πλατείες ρημάξανε.
Φτύνω κατάμουτρα το θεό της τρέλας!
Με διέλυσες δαίμονα, με νίκησες!

Προσπαθώ να πετάξω μα το κεφάλι μου φιλάει το ταβάνι που με πλακώνει.
Που είναι η ελευθερία;
Αν έχει πεθάνει, τότε η κηδεία θα είναι ένα ασταμάτητο γλέντι.
Είμαστε όλοι σκλάβοι, ας πιούμε σ'αυτό.

Ελευθερία σημαίνει να μη φοβάσαι.
Ποιός δε φοβήθηκε το θάνατο; Κανείς.
Είμαστε δήμιοι μιας αυτούσιας λαχτάρας για φως και τελικά
αυτό που μένει είναι τα μικρόβια μιας ξεπλυμένης αθωότητας.

Είμαστε τα μικρόβια μιας ξεχασμένης ανάσας.
Είμαστε η μολυσμένη στάχτη ενός γέρου σακάτη.
Είμαστε τα αποφάγια της λαίμαργης γάτας που κατασπαράζει τα κορμιά μας.

Πολύφημε Οδυσσέα, δείξε μου το δρόμο για την Ιθάκη μου.
Ο κόμπος στο λαιμό μου, πέτρα στη σπηλιά μου, ω Δαιμονά μου σκοτωσέ με!
Αν δε μπορώ να γιατρέψω τη καρδιά μου, τότε θάψε με στο κελί της αρρώστιας μου.

Ξάφνου κάνει κρύο στο καυτό μου μέτωπο, θάνατος και γατριά ίσως είναι αδέρφια.
Λεπίδι στο λαρύγγι μου, μη μ'αγκαλιάζεις.
Η σαπίλα μ'έθρεψε, τη μέρα της νάρκωσης.

Τα σκουλήκια στήνουν ξέφρενο χορό στο πάτο μου, χορεύουν της τρέλας το ρυθμό.

Μη τρέχεις μακριά ψυχή μου, σ'αγαπάω.
Μη τρέχεις μακριά εαυτέ μου, βοηθησέ με.

Αυτή είναι η απολογία μου. Αμάρτησα.
Αγάπησα όλους τους τυφλούς, έβγαλα τα μάτια μου.
Κόσμε συγχωρεσέ με.
Σφίξε με στην αγκαλιά σου Όμορφη πόλη. 
Πόλη που με γέννησες, μη με λυπάσαι, θα πεταχτεί η λέπρα.

Ουρανέ και γη, πίνω στην υγειά σας.
Μείνετε κοντά και ενωθείτε για να με σκεπάσετε.
Τα μονοπάτια είναι δύο:
Πανηγύρια με σχιζοφρενείς κουτσούς.
Ποιήματα με νεαρούς ταξιδιώτες.

Παίρνω το τρένο της γιορτής.
Αντίο σακάτη εαυτέ μου, μείνε στο πάτο της σήψης.
Αντίο.

I said: "kiss me, you're beautiful

these are truly the last days".

You grabbed my hand and we fell into it like a daydream 

or a fever.

We woke up one morning and fell a little further down - 

for sure it's the valley of death.

I open up my wallet and it's full of blood.. 

Μαύρο

Μαύρα είναι τα χέρια μου,

μαύρη κι η νύχτα που ετοιμάζομαι για νιάτα.

Μαύρο το ποτήρι που θα θολώσω τη πικρά μου στο αλκόολ,

μαύρος ο σίφουνας που ουρλιάζει εδώ χάμω.

Το τρένο του ταξιδιού με περιμένει,

μα εγώ τρέχω να βρώ εσένα,

μαύρε μου γαλαξία,

μαύρη φλέβα και χρυσή.

Η μουσική ηχεί ακόμα,

3-4 περαστικοί περιμένουν τη φυγή τους,

λεωφορεία φεύγουν κι έρχονται,

πόρτες που ανοιγοκλείνουν.

Τα μάτια μου διψάνε να σε ανταμώσουν,

δε με μέλλει τίποτα,

μόνο να χωθώ στο πόνο σου και να τον γλυκάνω.

Ζητάω μονάχα τη μορφή σου, σ'αυτές τις ασάλευτες μέρες.

Φοράω καλά τη μάσκα του παλιάτσου,

κρύβω καλά το πόνο,

σε κουτιά, ποτήρια, παγκάκια, τσιγάρα..

Ντροπή μου να μη βγαίνει ενα χαμόγελο,

είμαι δούλη του χαμού μου.

Τι απέγινε εκείνο το βράδυ που δεν χορταίναμε ο ενας τον άλλο;

Τι απέγινε το βρώμικο δωμάτιο που γέμιζε πατημασιές και νότες;

Τι απέγινε η κιθάρα σου άραγε; Νιώθω πως έχω αιώνες να την αντικρύσω.

Τι απέγινε το μαύρο σου καπέλο που σε προστάτευε;

Το μαύρο μου κεφάλι θρυμματίζεται.

Η μάυρη μου καρδιά φλέγεται.

Τα μάυρα μου βλέφαρα κλείνουν.

Που είσαι; Δε πάει καιρός που σε 'χασά, μα νιώθω το φορτίο του πόνου στα σωθικά μου.

Που είσαι; Δε πάει καιρός που δε σ'άκουσα και το τέλος κάθεται χαμογελαστό στα πόδια μου.

Αν με νιώθεις κι αν μ'ακούς, μην αφήσεις το δαιμόνιο να σε φάει.

Δώσε μου απλά μια νότα και θα σου τραγουδήσωω για μέρες αθωότητας κι αγγέλους.

ΕΡΩΤΙΚΟ (;)

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΓΚΑΣ.

ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ΦΑΡΣΕΣ, ΣΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙ ΤΡΕΧΩΝΤΑΣ,

ΣΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΣΕ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΡΗΣ ΚΑΙ

ΔΕ ΚΑΝΕΙ ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ.

ΤΡΕΛΟ ΤΥΠΑΚΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΛΟΙΠΟΝ.

ΣΕ ΠΑΙΔΕΥΕΙ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΟΝ ΧΑΖΕΥΕΙΣ,

ΑΥΤΟΣ ΣΕ ΕΜΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΥ ΤΟΥ ΓΕΛΑΣ.

ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΙΝΕΙΣ ΤΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΓΟΥΛΙΑ ΜΕ ΠΑΘΟΣ,

ΝΑ ΠΕΤΑΣ ΤΗΝ ΟΜΠΡΕΛΑ ΣΟΥ ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ ΒΑΤΡΑΧΙΑ,

ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣ ΑΝΑΠΤΗΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΩΤΙΣΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΟΤΑΝ ΓΥΡΝΑΣ ΑΠ'ΤΑ ΜΕΘΥΣΙΑ.

ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΡΩΣ ΤΟΥΡΤΑ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ,

ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙΣ ΤΙΣ ΛΑΣΠΕΣ ΤΩΝ ΠΑΠΟΥΤΣΙΩΝ ΣΟΥ ΜΕ ΜΠΑΤΟΝΕΤΑ.

ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΑΔΙΖΕΙΣ ΣΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΔΙΧΩΣ ΦΩΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΡΑΖΕΙΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΑΝ ΔΙΨΑΣΜΕΝΗ ΣΚΝΙΠΑ ΠΟΥ ΔΙΨΑΕΙ ΓΙΑ ΦΛΕΒΑ.

ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΛΑΣ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ ΠΟΥΠΟΥΛΑ,

ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΕΝΑ ΠΑΠΛΩΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΕΠΑΣΕΙΣ.

ΕΡΩΤΑ, ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΓΚΑΚΟΣ ΤΕΛΙΚΑ.