Να περιφέρεσαι στη τρέλα, αναζητώντας τη λέξη, το στίχο, τη ζωή..

Αν δε βγει από μέσα σου με ορμή
σε πείσμα όλων
μην το κάνεις
αν δεν έρθει απρόσκλητο απ’ την καρδιά
κι από το μυαλό
κι από το στόμα
κι από τα σωθικά σου
μην το κάνεις

κάντο μονάχα όταν νιώσεις
πως αν δεν το κάνεις
θα τρελαθείς
θ’ αυτοκτονήσεις
ή θα σκοτώσεις
αλλιώς μην το κάνεις

αν δε νιώσεις πως ο ήλιος σου
καίει μέσα σου τα σπλάχνα
μην το κάνεις

όταν στ’ αλήθεια έρθει η ώρα
κι έχεις το χάρισμα
θα γίνει από μόνο του
και θα συνεχίσει να γίνεται
ώσπου να σβήσει
ή να σβήσεις
άλλος τρόπος δεν υπάρχει
δεν υπάρχει
δεν υπήρξε ποτε.

 C.Bukowski

THE CRAMPS BABY!

My life according to... The Cramps

Using only song names from ONE ARTIST, cleverly answer these questions. Pass it on to 15 people you like and include me. You can't use the band I used. Try not to repeat a song title. It's a lot harder than you think! Repost as "My life according to (band name)."

Pick your artist: Cramps

Are you a male or female : human fly

Describe yourself: the strangeness in me

How do you feel: can't hardly stand it

Describe where you currently live: aloha from hell

If you could go anywhere where would you go: i wanna get in your pants

Your favourite form of transportation: mystery plane

Your best friends are: sinners

What's the weather like: sunglasses after dark

Favourite time of day: blue moon baby

If your life was a TV show, what would it be called: beautiful gardens

What is life to you?: domino

Your current relationship: love me

Your fear: can't find my mind

What is the best advice you have to give?: let's get fucked up

Thought for the day: everything goes

How I would like to die: eyeball in my martini

My soul's present condition: strange love

My motto: wilder wilder,faster faster

Χάρτινες βαρκούλες

Αναζητώ κάθε βράδυ, κάθε φορά που ακούω τον αέρα

να μου χτυπάει το τζάμι, εκείνο το τοσοδούλι άστρο

που θάφτηκε στα βάθη κάθε ωκεανού, κάτω απο τη λήθη μας.

Αναζητώ το όλο και το ολότελα μιας συνουσίας λαμπερής,

παρέα με πληγωμένα όστρακα και πεταλίδες,

με κάθε κομμάτι του βυθού μου,

που το χρώμα του έχει μια λάμψη μαγνητική.

Ζήλεψα τη θάλασσα και τους ταξιδευτές της,

κάθησα στο βράχο της συνείδησης.

Είδα χάρτινα καραβάκια να περνάνε και γλάρους

να χορεύουν στα κύμματα του εγω μου.

Αναγνώρισα καπετάνιους που ούρλιαξαν για ταξίδια δίχως γυρισμό

και βούτιξα στα νερά που μου θύμισαν τον μόχθο μου γι'αγάπη.

Μάντεψα πως τα ψάρια έξω απ΄το νερό, δεν σπαρταράνε για ύδωρ.

Τρεμουλιάζουν επειδή αντίκρυσαν την μεγαλοπρέπεια του Ήλιου,

την ομορφιά του φωτός και τους ήχους της στεριάς.

Μα τω Θεό, αν μπορούσα ν'αγγίξω έστω και δύο σταγόνες ηλιαχτίδας,

τώρα θα ήμουν στους αιθέρες.

Αν μπορούσα έστω και λίγο ν'αγγίξω τον έρωτα και την επιθυμία, θα έδινα ζωή

σε κάθε χάρτινη βάρκα με ναυαγούς πολιορκημένους απ'τα κύμματα.

Μα η ζωή μου είναι στη στεριά;

Ο βράχος είναι άγριος, τα πόδια μου πονάνε.

Το πρωινό που φεύγει, ο ήλιος που χάθηκε για να 'ρθει το φεγγάρι.

Να με φιλήσει στο ηλιοκαμμένο μου μέτωπο.

Να ησυχάσει κάθε έγκαυμα κι αποκαϊδι της ιεροτελεστίας.

Θέλω να ξεχύνομαι στα έγκατα των θαλασσών,

παρέα με καπετάνιους εραστές και πάντα βρεγμένα μαλλιά

απο τις βουτιές στις γιγάντιες σταγόνες της γαλήνης.

Ξυπόλητη και λερωμένη, να μην με νοιάζει η τρικυμμία και το ναυάγιο,

παρά μόνο η άμμος στα μαλλιά μου, το κοχύλι στην ακρογιαλιά,

το πανί που δεν θα σκιστεί ποτέ.

Και τελικά να φτάσω στην χώρα των χαμένων εραστών,

να σου φιλήσω τα χέρια,

να σε αγγίξω.

Κι όταν το φεγγάρι μας χαμογελάσει, να το κοιτάμε υπνωτισμένοι,

στον ίδιο βράχο, δύο σώματα,

παρέα με τις χάρτινες βαρκούλες μας κι ενα μπουκάλι γεμάτο όνειρα.

Το νόμισμα της τύχης

ΣΕ ΕΣΩΣΑ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕΣ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ.

ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΡΜΑ ΣΟΥ, ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ.

ΟΤΑΝ ΕΙΠΕΣ ΜΩΡΟ ΜΟΥ, ΟΤΙ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ,

ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΑ: "ΔΥΟ" ΚΙ ΕΙΠΕΣ ΠΩΣ ΕΧΩ ΔΙΚΙΟ.

ΤΕΛΙΚΑ Η ΤΥΧΗ ΗΤΑΝ ΜΑΖΙ ΜΟΥ. ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΩ

ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ, ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕ.

ΣΤΟ ΕΙΠΑ ΚΙ ΕΧΤΕΣ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΠΗΣΗ. ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΟΙΚΤΟ ΠΟΤΕ ΜΟΥ.

ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ. ΡΕΥΣΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ. 

ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΥΡΕΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΚΙ Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΚΑΙ ΝΕΚΡΗ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΤΟ ΠΟΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ, ΝΙΩΘΩ ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΤΥΛΙΓΜΕΝΗ ΜΕ ΜΙΑ ΖΕΣΤΗ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΚΙ ΕΣΤΩ ΓΙΑ 10 ΔΕΥΤΕΡΑ, ΣΤΙΣ 00:36 ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ, ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΚΥΛΑΕΙ.

Στον Π.

Τον είδα εκεί στο κρύο έδαφος να σκορπιέται, να μαστιγώνεται, να φτύνει το σήμερα.
Προσπάθησα να τον σηκώσω απο κει, αλλά η ψυχή του είχε υπνωτιστεί, δεν σάλευε.
"Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;". Καμία απάντηση.
"Γιατί πάλι; Γιατί;". Καμία κίνηση, κανένα βλέμμα.
Δηλητηριάζεις το σώμα σου και την καρδιά σου. Είσαι γοητευτικά μονάχος αλλά και σπαρακτικά άδειος απο ενέργεια. Το σώμα γερνάει αλλά η ψυχή μένει ζωντανή. Που έχασες την δικιά σου;
Ξεσκέπαστο και γυμνό σε έβλεπα να βαδίζεις μέσα στον κόσμο τον πολύ, μέσα στα γέλια και τον χορό, γεμάτο μασκαράδες και τρελούς, γεμάτο εραστές και μεθύστακες. Έκανες κύκλους πρίν πέσεις με κατάνυξη σαν το κρασί που ρίχνεις στο ποτήρι σου. Κι όταν τελικά κουράστηκες και προσπάθησες να βρείς τα λογικά σου, βούλιαξες σε λύθαργο.
Σου κάψανε τα χέρια αλλά η φωτιά δεν έκανε τη δουλειά της. Για λίγο σε ξύπνησε και μετά βυθίστηκες και πάλι. Δεν έχω αυταπάτες, ξέρω οτι πεθαίνεις. Όπως κι όλοι.
Θυμάσαι που μου λεγές μωρό μου οτι ψάχνεις λίγη εγωιστική γαλήνη; Μάλλον δεν την γυρεύεις σωστά.Όταν μου λεγές πως θα κρατηθείς μωρό μου, δεν έψαξες καν ενα χέρι βοηθείας. Όταν έλεγες μωρό μου πως η μουσική σε κρατάει ζωντανό μάλλον δεν πάτησες γερά πάνω στις νότες.
Κι όταν μιλάς, ξέρω πως πασχίζεις να φωνάξεις. Κι όταν σωπαίνεις ξέρω πως είναι γι αυτό. Ίσως να πρέπει να κάνεις την αφωνία που έλεγες. Και πάλι θα ξέρω τι λες.
Κι αν θες να πιείς για κάτι, πιες για σένα, όπως έκανε κι ο αγαπημένος μας παλιόγερος. Κι ίσως να μην γεμίσουν μόνο οι χωματερές και τα νεκροταφεία. Μπορεί να γεμίσεις κι εσύ.
"Είμαι ακόμα νέος, όσο κι η φωτιά που καίει τώρα"

Moυ αρέσει:

-μια βόλτα δίχως προορισμό
-να σκέφτομαι
-να γελάω
-να ακούω μουσική
-να βρίσκω τραγούδια που μου γαργαλάνε τη ψυχή
-να πίνω κρασί με την Άννα
-να με αγκαλιάζει η φύση
-να διαβάζω
-να περπατάω στην Πλάκα με το παρεάκι :)
-να ανοίγω τις σκέψεις μου σ'ενα κομμάτι χαρτί
-να μαθαίνω
-να κάθομαι χάμω
-να μιλάω με την Ηρούλα στο τηλέφωνο
-να εκπλήσσομαι
-να έχω όνειρα
-να ανοίγω δρόμους
-να περπατάω χέρι χέρι με τον Πέτρο και το Μήτσο στη Βασ. Σοφίας
-να ξεσπάω όταν πρέπει
-να μου χαμογελάνε
-να βγάζω παρατσούκλια
-να βλέπω τη Χριστίνα χαρούμενη
-να.. με αγαπάνε
-να τρώω δημητριακά
-να χαζεύω έργα τέχνης
-να ακούω βιολιά
-να μην είμαι μόνη
-να κοιτάω τον ουρανό
-να περπατάω στη βροχή
-να με θεωρούν τρελή
-να μη βάζω όρια
-να σβήνω το τελευταίο μου τσιγάρο με χαμόγελο
-να μιλάω στο δρόμο
-να βρίζω
-να αρέσει στην Άρτεμις να μην δίνει σημασία
-να μην είμαι δειλή
-να μιλάω με τον Φινέτσα
-να βλέπω τη φωτιά
-να ακούω τη Γκλόρια να γελάει
-να μην με νοιάζει ο χρόνος
-να αγαπάω το σκοτάδι μου
-να ακούω Cure
-να σκέφτομαι πόσο ωραίο είναι να είσαι ερωτευμένος με όλους
-να βλέπω χρώματα
-να πετυχαίνω την Ελένη και την Ειρήνη στου Χασάν
-να είμαι μαζί σας
-να τελιώσω αυτή τη γαμολίστα


Μου αρέσει να αγαπάω.. μου αρέσει να ζω..

ΚΑΘΑΡΣΗ.

Ο κόσμος σε φόβισε γιατί ήταν θαμπός.
Όταν τον πρωτογνωρίσες σου χαμογέλασε, περίμενες να τον κατακτήσεις γιατί είσαι νέος και διψάς για ζωή.

Γεννιόμαστε σαν ηλιαχτίδες και πεθαίνουμε σαν χιόνι.
Αλλάζουμε κανάλια στη τηλεόραση και νομίζουμε πως αλλάζουμε καταστάσεις. "Ωραίο όνειρο".
Τα πρόσωπα αλλάζουν αλλά η πληγή δεν έχει επουλωθεί. Τα γέλια σε τυλίγουν αλλά τα δάχτυλα δεν έχουν στεγνώσει απο τα δακρυά σου.

Στη κατσαρόλα με τη λάσπη, έχεις τη μεγαλύτερη μερίδα και εσείς συνεχίζετε να μην μας κοιτάτε.

Επιλέγεις τους κρύους δρόμους αλλά πάντα γυρνάς γύρω απο τη φωτιά. Το κουφάρι σου γερνάει. Γιατί νεκρός γεννιέσαι και περιμένεις να γεννηθείς ξανά. Πάντα γύρω απο το κύκλο της φωτιάς.
-Δώσε μου ενα τσιγάρο. Δώσε μου και μια φωτιά. Τα χέρια μου είναι μαύρα αλλά η καρδιά μου καθαρή.
-Δώσε μου μια στάλα. Δώσε μου και ενα πηγάδι. Θα θαφτώ εκεί μέσα μόνο όταν σβήσει η φωτιά.
-Δώσε μου μια στάχτη. Δώσε μου και ενα πτώμα. Θα τα φιλήσω και θα φύγουμε μακριά.

Χάος και φόβος. Θα ξαναγυρίσω στη φωτιά. Είμαι ακόμα εδώ.
Για σας είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Για την άμαξα είμαι ένας κρίκος.

-Φύγε απο'δω. Αυτό το αύριο δεν είναι για σένα.
-Πλήρωσε αλλιώς δεν παίρνεις τίποτα.
-Μην φωνάζεις, μην ενοχλείς. Μην αισθάνεσαι,είσαι παράνομος όταν αισθάνεσαι.
-Μην κοιτάς, μην σκέφτεσαι. Τα φτερά σου κρύβουν τον πάτο μας.
-Μην ονειρεύεσαι. Θα γίνουμε ο εφιάλτης σου.

Γίνατε ο εφιάλτης μου και το σώμα μου κρυώνει. Γίνατε ο εχθρός μου, το σπαρακτικό μου κομμάτι. Ο κλειστός μου δρόμος, οι πύλες με στιγματίζουν. Πόσο πολύ θέλω να σπάσουν οι αλυσίδες. Δεν σπάνε οι γαμημένες, δεν γίνονται κομμάτια, δεν λυγίζουν, δεν πληγώνονται, δεν πονάνε.

Καταχρήσεις,γέλια,μοναξιά.
Πόνος,δάκρυα,χάος.
Κι είσαι ακόμα καθαρός.


"Be a world child from a circle before we all go under. And fade out and fade out again.."